YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/15380
KARAR NO : 2023/5869
KARAR TARİHİ : 06.07.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2016/173 E., 2016/488 K.
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibariyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 1 yıl 1 ay 15 … hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; atılı suçun unsurlarının oluşmadığı, lehe olan kanun hükümlerinin uygulanmadığı ve kararın gerekçesiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanığın olay günü mağdur olan kızı ile birlikte … Belediyesine ruhsat işlerini halletmek amacıyla gittikleri, sanığın işyerine ait ruhsat işlerini halledememesi nedeniyle sinirlenerek kızı olan mağdurenin kafasına kuru sıkı tabancayı doğrultup hürriyetini yoksun kıldığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
Sanık hakkında olayın kolluğa ihbar edilmesi üzerine kolluk kuvvetlerinin olay yerine geldiği, bu suretle soruşturmanın başladığının kabulü karşısında şartları oluşmadığı halde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmü uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
1. 27.01.2016 tarihli kolluk tutanağı, polis memuru tanık …’in aşamalardaki beyanları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu konusunda isabetsizlik görülmemiştir.
2. Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
3. Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a), (e) (f) bendleri ve 110 uncu maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl 4 ay hapis üzerinden aynı Kanun’un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada, hesap hatası sonucu hapis cezasının “1 yıl 1 ay 10 …” yerine “1 yıl 1 ay 15 …” olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini, isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 07.06.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün dördüncü fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi uygulamasıyla belirlenen “1 yıl 1 ay 15 …” ibaresi çıkarılarak yerine “1 yıl 1 ay 10 …” yazılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde karar verildi.