YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/18028
KARAR NO : 2023/14
KARAR TARİHİ : 11.01.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Sanık hakkında Anamur Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2015 tarihli iddianamesi ile iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmış ve Anamur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında belirtilen suçtan aynı Kanun’un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; suçun unsurlarının oluşmadığına, sübuta ermediğine, eksik araştırma yapıldığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın farklı bir dava dosyasından verilen gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmediği ve tebligat memuru tarafından kendisi yerine imza atıldığını ileri sürerek, resmi mercie suç ihbarında bulunmak suretiyle iftira suçunu işlediğine ilişkindir.
2. Sanığın Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/580 Esas, 2014/315 Karar sayılı dosyasında farklı bir suçtan mahkumiyetine karar verildiği ve gerekçeli kararın bizzat sanığa tebliğ edildiği anlaşılmıştır.
3. Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından tanzim edilen 17.06.2015 tarihli uzmanlık raporunda, tebligat parçasında bulunan ”teslim …” bölümü altındaki imzanın sanığa ait olduğu belirlenmiştir.
4. Tebligatı yapan … görevlisi … hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 01.07.2015 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 13.03.2015 yerine, 30.03.2015 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.
2. Sanığın bizzat kendisine yapılan tebligat altındaki imzanın Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından tanzim edilen 17.06.2015 tarihli uzmanlık raporunda, sanığa ait olduğunun anlaşılması üzerine mağdur hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi karşısında, sanığa yüklenen eylemin iftira suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamış, sanığın sübuta ve eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna yönelik temyiz itirazları yönünden hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Anamur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2016 tarihli ve 2015/467 Esas, 2016/192 Karar sayılı kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.01.2023 tarihinde karar verildi.