YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/19098
KARAR NO : 2023/948
KARAR TARİHİ : 01.03.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 01.12.2005 tarihli iddianamesiyle iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci, ikinci ve
dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Gaziantep 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekili suçun sanığın ikarı ile sabit olduğu belirtilerek mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği, mahkemenin beraat gerekçesinin yetersiz ve çelişkili olduğu belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Suriye vatandaşı olan … 18.08.2014 tarihinde saat 23.00 civarında bindiği … otobüsünün şoförü olan …’ın otobüste kendisine cinsel saldırıda bulunduğunu belirterek şikayetçi olmuş, … hakkında yapılan yargılama sonucunda cinsel saldırı ve hürriyeti tahdit suçlarından 28.11.2014 tarihinde mahkumiyet kararı verilerek, cezası Yargıtay 14. Ceza Dairesi tarafından 27.04.2015 tarihinde verilen onama kararı ile kesinleşmiştir.
2. … ilk derece mahkemesinin verdiği hükümden sonra, 25.12.2014 tarihinde mahkemeye bir dilekçe vererek “aslında … ile cinsel birliktelik için anlaştıklarını ancak daha sonra istediği parayı alamayınca hakkında böyle bir şikayette bulunduğunu” beyan etmiştir.
3. … müdafii bu dilekçeyi gerekçe göstererek yargılanmanın yenilenmesi talebinde bulunmuş, Mahkeme mağdurun karardan sonra ifadesini değiştirmesinin … delil niteliğinde olmadığı belirtilerek reddedilmiştir.
4. …’ın vekili aracılığı ile … hakkında iftira suçundan suç duyurusunda bulunması üzerine, incelemeye konu bu dava açılmıştır.
5. Sanık savunmasında dilekçenin kendisi tarafından yazıldığını, ona çok ceza alması nedeniyle acıdığı için bu dilekçeyi verdiğini, cinsel saldırı olayının doğru olduğunu ancak, onu affettiğini beyan etmiştir.
6. Mahkeme, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı vermiştir.
IV. GEREKÇE
Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2016/4 Esas, 2016/292 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2023 tarihinde karar verildi.