YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/2913
KARAR NO : 2020/20233
KARAR TARİHİ : 23.12.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:
7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre; “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.” hükmü gereği, sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşmada bildirdiği adresine tebligat yapılmadan doğrudan 14.05.2013 tarihinde MERNİS adresine tebliğ yapılmış olması karşısında, tebligatın usulüne uygun olmadığı, bu şekilde temyiz süresinin sanığın hükmü öğrenme tarihinden itibaren başlaması gerekeceği cihetle,
Mahkemece sanık hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleştirilerek infaz edilmesi için Cumhuriyet Savcılığına gönderilmesinden sonra sanığın mahkeme esas ve karar numarası belirtmek suretiyle cezaevinden gönderdiği 09.04.2018 tarihli dilekçe ile 6763 sayılı Kanun hükümlerinden yararlanmak istediğini beyan ettiği, bu talebin mahkemece 30.04.2018 tarihli ek kararla reddine karar verildiği ve ek kararın sanığa 07.05.2018 tarihinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, her ne kadar 14.05.2013 tarihli tebligat işlemi usulsüz olduğundan dolayı temyiz süresinin bu tarihten itibaren başlatılması mümkün değilse de sanığın hakkındaki mahkumiyet kararına ilişkin yeni yasa hükümlerinden yararlanma talepli dilekçesini verdiği tarihte hakkında kurulan hükmü öğrendiğinin kabul edilmesi gerektiği böylece sanığın 09.04.2018 tarihli öğrenme tarihinden itibaren 1412 sayılı CMUK.nın 310. maddesinde düzenlenen bir haftalık yasal süreden sonra 17.01.2020 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 23.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.