YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/5886
KARAR NO : 2023/3477
KARAR TARİHİ : 18.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığının 12.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hapis cezasından çevrilmek suretiyle 3.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve adli para cezasının taksitler halinde ödenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın suç kastının bulunmadığına, tanığın görgüsünün mağdurun alıkonulmasına ilişkin olmadığına, verilen mahkûmiyet kararının şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanığın olay günü eski eşi olan mağdurdan müşterek çocuklarını aldığı, müşterek çocukların sanık tarafından zamanında teslim edilmemesi nedeniyle mağdurun sanığın bulunduğu yere gidip müşterek çocuklarını alarak oradan ayrıldığı, sonrasında sanığın araba ile mağdurun peşinden gidip onu saçlarından tutarak arabaya zorla bindirmeye çalıştığı, mağdurun bağırması üzerine sanığın eylemini yarıda bırakıp arabaya binerek olay yerinden ayrıldığı, bu suretle sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüs suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak incelemede;
Sanığın, eski eşi olan mağduru saçlarından çekerek arabaya bindirmek istediği ancak mağdurun bağırması üzerine eylemini tamamlayamadığı anlaşılan olayda, sanığın kastının yoğunluğu, suçun işleniş şekli ve teşebbüsün derecesi ile meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı göz önünde bulundurulduğunda teşebbüs hükümlerinin uygulanmasında gerekçe gösterilmeksizin, sanık hakkında belirlenen temel hapis cezası üzerinden en üst sınırdan indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, mağdurun beyanlarını doğrulayan tanık beyanı, sanığın tevil yollu ikrara dönük savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mağduru rızası dışında arabaya bindirmeye çalışmak suretiyle atılı suçu işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafinin sanığın suç kastının bulunmadığına, tanığın görgüsünün mağdurun alıkonulmasına ilişkin olmadığına, verilen mahkûmiyet kararının şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı olduğuna yönelik temyiz taleplerinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2014/105 Esas, 2016/121 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.05.2023 tarihinde karar verildi.