YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/9209
KARAR NO : 2023/2255
KARAR TARİHİ : 12.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Parada sahtecilik
HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2016/117 Esas, 2016/177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında müsnet suçtan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın 5237 sayılı Kanun’un 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın şikayetçinin işlettiği marketten yaptığı alışveriş karşılığında sahte 100 Amerikan Doları vererek parada sahtecilik suçunu işlediğine ilişkindir.
2. T.C. Merkez Bankası Eskişehir Şubesinin 14.01.2016 tarihli raporu ile banknotun sahte olup aldatma kabiliyetinin bulunduğu belirlenmiştir.
3. Sanık aşamalarda, şikayetçiye verdiği parayı binmiş olduğu halk otobüsünde bulduğunu fakat sahte olduğunu bilmediğini ifade etmiştir.

4. Soruşturma aşamasında şikayetçi olan …’in kovuşturma aşamasında duruşmadan haberdar edilmediği, gerekçeli kararın da şikayetçiye tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE
1. İddianamedeki anlatıma, olay ve olgular bölümünde açıklanan hususlara ve tüm dosya kapsamına göre, sahte para ile alışveriş yapma şeklinde gerçekleşen sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 197 nci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri takdir, tartışma ve davaya bakma görevinin, anılan maddedeki hapis cezasının üst sınırına göre 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 12 nci maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesine ait bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,
2. Kabule göre de;
a. Sanık hakkında parada sahtecilik suçundan açılan kamu davasında suçtan zarar görme ihtimali bulunan ve soruşturma aşamasında şikayetçi olduğunu beyan eden …’in, 5271 sayılı Kanun’un 234 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince dava ve duruşmalardan haberdar edilerek davaya katılma ve delillerini sunma olanağının sağlanmasından sonra sanğın hukuki durumunun tespit ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,
b. Suça konu sahte paranın 5237 sayılı Kanun’un 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2016/117 Esas, 2016/177 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde karar verildi.