YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/12991
KARAR NO : 2023/4518
KARAR TARİHİ : 12.06.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : İftira
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sarıoğlan Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında İftira suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Sarıoğlan Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında İftira suçundan 1.200,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine ve yargılama sürecinde ifadesini değiştirmesinin sebebinin üzerindeki baskılar olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay; sanığın aynı koğuşta kaldığı müştekinin ceza evindeki diğer hükümlülere maddi menfaat karşılığında psikiyatri ilaçlarından verdiğini iddia ederek işlemediğini bildiği halde müşteki hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını sağlamak amacıyla hukuka aykırı fiil isnat ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
1. Sanık tarafından ceza evindeki infaz koruma memurlarına müştekinin psikiyatri ilaçlarını mahkumlara vererek maddi menfaat temin ettiğine dair beyanda bulunduğuna ilişkin 26.01.2016 tarihli tutanak, tanıkların birbirini doğrulayan uyumlu anlatımları ve sanığın iftirasından döndüğü beyanı karşısında; sanığın atılı suçu işlemediği yönündeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
3. Sanık kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen “sanığın iftirasından dönmesi nedeniyle temel cezadan indirim yapılırken uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanunun 269 uncu maddesinin birinci fıkrasının karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanunun 232 inci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması,” dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde 3 numaralı bentte açıklanan nedenle Sarıoğlan Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün ikinci paragrafında “sanığın” ibaresinden önce gelmek üzere “5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 269 uncu maddesinin birinci fıkrası” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.06.2023 tarihinde karar verildi.