YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/17425
KARAR NO : 2023/3916
KARAR TARİHİ : 30.05.2023
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : İftira
HÜKÜM : Beraat
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 03.04.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan neticeten belirlenen 10 ay hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
3. Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi üzerine yapılan yargılamada, Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.11.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 14.01.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüyle, sanık hakkında iftira suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanın temyiz isteği,
1. Mahkemece, kendisi tarafından sunulan delillerin incelenmediğine,
2. İlk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ilişkin yeterli gerekçe sunulmadığına,
3. İftira suçunun unsurları itibarıyla oluştuğuna,
4. Beraat kararının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna,
İlişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre,
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Dava konusu olay; sanığın, olay tarihi itibarıyla ilçe kaymakamı olan katılanın, yapmış olduğu öğrenci taşımacılığından kaynaklı alacağını vermediğine, görevi kötüye kullanma suçunu işlediğine ilişkin Cumhuriyet Başsavcılığına ve BİMER’e yapmış olduğu başvurular ile asılsız isnatlarda bulunmak suretiyle iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanığın istinaf başvurusu kabul edilerek yapılan yargılama neticesinde, sanığın beraatine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Ceza Genel Kurulu’nun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 05.08.2017 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun’un 15 inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi ve aynı kanunun 303 üncü maddesinin birinci fıkrası (a) bendinde yer alan düzenlemeler karşısında; ilk derece mahkemesinden gelen dava dosyasının tekemmül ettiği, başkaca toplanması gereken delil bulunmadığı hallerde bölge adliye mahkemesince duruşma açılmaksızın “Hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine” şeklinde sanığın beraatine, davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasına karar verilebileceğinden Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
2. İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir. İhbara konu iddialar bakımından ”Soruşturma izni verilmemesine ve kovuşturmaya yer olmadığına dair” kararlar verilmesi sanık açısından iftira suçunun oluşması için yeterli değildir.
Sanığın aşamalardaki savunmalarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Bölge Adliye Mahkemesince iftira suçunun ögelerinin ve suçsuz olduğunu bildiği bir
kişiye karşı suç yükleme özel kastının nasıl oluştuğu açıklanıp tartışılmadan sanığın beraati yerine dosya içeriği ile uyuşmayan yetersiz gerekçe ile mahkûmiyetine karar verilmesi ve sanığın başvurusunun 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve savunma hakkı kapsamında kaldığı yönündeki değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, katılanın sübuta ilişkin temyiz nedenlerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 14.01.2020 tarihli kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.05.2023 tarihinde karar verildi.