YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/17542
KARAR NO : 2023/2152
KARAR TARİHİ : 11.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 05.02.2016 tarihli iddianamesi ile tutuklu veya hükümlünün kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 292 inci maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Manisa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Manisa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2021 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi’nin 05.05.2021 tarihli kararı ile, “Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün “hükme bağlanmış dosyalarda” uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki “hükme bağlanmış” ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu” nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozma Üzerine; Manisa 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 12.07.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendi uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
5. Manisa 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 12.07.2021 tarihli kararına sanık müdafiinin itiraz etmesi üzerine Mahkemece genel hükümlere göre yargılama yapılarak 04.10.2021 tarihli karar ile sanığın 5237 sayılı Kanun’nun 292 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın suç işleme kastının olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, basit yargılama usulüne itiraz üzerine genel hükümlere göre yapılan yargılamanın aynı mahkemece yapıldığına ve kazanılmış hak kuralının gözetilmediğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına, ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, koşullu salıverilme tarihine kadar denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek tahliye edildikten sonra hakkında uygulanan denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle, Manisa İnfaz Hakimliği’nin 15.01.2015 tarihli kararıyla kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmiş, bu karar 30.01.2015 tarihinde kalemde bizzat kendisine tebliğ edilmiştir.
2. Manisa İnfaz Hakimliği’nin 15.01.2015 tarihli kapalı ceza infaz kurumuna iade kararına itiraz üzerine Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesince 04.02.2015 tarihli karar ile itirazın reddine karar verilmiştir.
3. Sanık Manisa İnfaz Hakimliği’nin 15.01.2015 tarihli kapalı ceza infaz kurumuna iade kararını tebellüğ ettiğine ilişkin ikrar içeren savunmada bulunmuştur.

IV. GEREKÇE
1. Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 50 ve 51 inci maddelerinin uygulanmaması karşısında lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik temyiz sebebi reddedilmiştir.
2. Atılı suçun işlenmesi için genel kastın yeterli olduğu, ayrıca özel bir saikinin bulunmasına gerek olmadığından sanık müdafiinin suç işleme kastı bulunmadığına yönelik temyiz sebebinde hukuka uygunluk görülmemiştir.

3. 5271 sayılı Kanunun 252 nci maddesinin ikinci fıkrasında “İtiraz üzerine hükmü veren mahkemece duruşma açılır ve genel hükümlere göre yargılamaya devam olunur.” ve üçüncü fıkrasındaki “Mahkeme, ikinci fıkra uyarınca hüküm verirken 251 inci madde kapsamında basit yargılama usulüne göre verdiği hükümle bağlı değildir.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, basit yargılama usulüne itiraz üzerine genel hükümlere göre yapılan yargılamanın basit yargılama usulüne göre yargılama yapan mahkemece yapılmasında bir isabetsizlik görülmemiş, tayin edilen cezada kazanılmış hak kuralının dikkate alınması gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.
4. Olaylar ve olgular bölümünde bahsedilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, mahkemenin atılı suçun unsurlarının oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
5. Sanık hakkında kurulan hükümde, temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin “5275 sayılı Kanunun 105/A maddesinin sekizinci fıkrası yollamasıyla 292 nci maddesinin birinci fıkrası” olduğunun belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde 5 numaralı bentte açıklanan nedenle Manisa 5.Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 04.10.2021 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün birinci paragrafının başına “…eylemine uyan…” ibarelerinden sonra gelmek üzere “5275 sayılı Kanun’un 105/A maddesinin sekizinci fıkrası delaletiyle” ibaresinin eklenmesi, suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2023 tarihinde karar verildi.