YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/2934
KARAR NO : 2023/3447
KARAR TARİHİ : 17.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : İftira
HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2016 tarihli kararı ile sanık iftira suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği, somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay; sanığın savcılığa başvurarak, sanık ile katılanın fabrika alım satımı konusunda anlaştıklarını, sanığın katılanın talep ettiği kapora bedellerini taksitler halinde ödemesine rağmen katılanın fabrikanın devrini vermediği, bu şekilde dolandırıldığı iddiasıyla ihbarda bulunarak şikayetçiye iftira ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
1. Sanığın aşamalardaki değişmeyen savunmalarındaki iddialarının maddi vakıalara dayanması karşısında sanığın eyleminin suç oluşturmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi hukuka uygundur. Öte yandan sanığın açıklanan fiilinin 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kalması nedeniyle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebebinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
3. Sanık hakkında, yüklenen suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilerek beraat kararı verildiği sırada, uygulama maddesinin olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi yerine 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi olarak gösterilmesi hususunun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüş ve sonucu itibariyle isabetli bulunan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2016 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci paragrafta ”…suçun yasal unsurları oluşmadığından…” ibarelerinden sonra gelmek üzere; “5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince…” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde karar verildi.