YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/8602
KARAR NO : 2023/3211
KARAR TARİHİ : 11.05.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : 6136 sayılı Kanun’a muhalefet
HÜKÜM : Beraat
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 16.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun’un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın da içinde bulunduğu aracın durdurulup kolluk tarafından yapılan sanığın üst aramasında suça konu bıçağın bulunması suretiyle 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçunun sanık tarafından işlendiği iddiasına ilişkindir.
2. Suça konu, kabze kısmı 12 cm, ağız kısmı 11 cm olan siyah renkli bıçağın sanığın üzerinde bulunmasına ilişkin kolluk tarafından 21.02.2016 tarihli Olay Yakalama Muhafaza Altına Alma ve Teslim Tutanağı düzenlendiği anlaşılmıştır.
3. Suça konu bıçak hakkında Aydın Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliğinden 11.03.2016 tarihinde alınan raporda “tetkik konusu sustalı çakı mevcut arızası nedeni ile 6136 Yasaya göre memnu olarak mütaala edilemez. Ancak söz konusu sustalı çakının tamirinden anlayan bir kişi tarafından namlu dayanma piminin temin edilerek basit aletli müdahale ile yerine takılması ve sustalı çakı vasfını kazanması halinde veya susta sistemi çalışmasa dahi sivri uçlu ve oluklu özelliği bulunan namlusunun kabzaya bir şekilde sabitlenmesi durumunda, 6136 sayılı Yasaya göre memnu olarak mütaala edilebileceği” hususlarının belirtildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
1. Aydın Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliğinin 11.03.2016 tarihli raporunda, suça konu bıçağın 6136 sayılı Kanun kapsamına girmediği ancak; sustalı çakının tamirinden anlayan bir kişi tarafından namlu dayanma piminin temin edilerek basit aletli müdahale ile yerine takılması ve sustalı çakı vasfını kazanması halinde veya susta sistemi çalışmasa dahi sivri uçlu ve oluklu özelliği bulunan namlusunun kabzaya bir şekilde sabitlenmesi durumunda, 6136 sayılı Yasaya göre memnu olarak mütaala edilebileceğinin belirtilmesi karşısında; suça konu sustalı çakıyı yanında taşıyan sanığın 6136 sayılı Kanun’un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
2. Bozma nedenine bağlı olarak, sanığın üzerine atılı suçun basit yargılama usulüne tabi olan suçlardan olması nedeniyle bu hususun mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2016 tarihli ve 2016/329 Esas, 2016/741 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.05.2023 tarihinde karar verildi.