YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/5613
KARAR NO : 2023/2003
KARAR TARİHİ : 05.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Çocuğun kaçırılması veya alıkonulması
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kaman Cumhuriyet Başsavcılığının 15.11.2013 tarihli iddianamesiyle sanığın çocuğun kaçırılması veya alıkonulması suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Kaman (kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi 28.02.2014 tarihli karar ile müsnet suçtan 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli ve 2019/4601 Esas, 2021/9514 Karar sayılı kararı ile ”… basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu nedeniyle bozulmasına…” karar verilmiştir.
4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; Kaman Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar verilmiş bu karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine Mahkemece genel hükümler uyarınca yapılan yargılamada, 26.04.2022 gün ve 2021/412 Esas, 2022/141 Karar sayılı karar ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması veya alıkonulması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin iki ve dördüncü fıkraları uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLER
Sanığın temyiz isteği, atılı suçu işlemediğine ve verilen cezada indirim yapılmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, suç tarihinde onsekiz yaşından küçük olan mağdur …’nın sosyal medya üzerinden tanışıp arkadaş olduğu sanık ile buluşmak üzere Çerkezköy ilçesinde bulunan evlerinden ailesinden habersiz şekilde kaçarak Ankara’ya geldiği, buradan kendisini alan sanık ile Kaman ilçesi’ne geldikleri ve Aybüke’nin babası şikayetçi …’nın rızası olmadan alıkoyduğuna ilişkindir.
2. Sanık, aile baskısı nedeniyle evden ayrılan mağdura yardımcı olduğunu ve ona zarar vermediğini savunmuştur.
3. Mağdura ait nüfus kayıt örneğinin dosya içerisinde mevcut olduğu görülmüştür.
4. Mağdurun babası şikayetçi …’, sanık hakkında şikayetçi olduğunu ancak davaya katılmak istemediğini ve sanık ile uzlaşmak istemediğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE
1. 5237 sayılı Kanun’un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında seçimlik ceza öngörülmemesine rağmen hükmün gerekçe kısmında sanığın mükerrir olması sebebiyle hapis cezası tercih edildiğinin belirtilmesi mahallinde çıkartılması mümkün fazlalık olarak, gerekçe bölümümün son paragrafında suç adının trafik güvenliğini tehlikeye sokma olarak yazılması ise mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.
2. Mahkemece sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmış olması, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun’un 50 nci maddesinin tatbikiyle adli para cezasına çevrilmesi ve sonuç ceza tayinine bağlı olarak yasal engel bulunması nedeniyle erteleme hükümlerinin uygulanmaması, yasal ve yerinde olduğundan sanığın ileri sürdüğü temyiz nedenleri yerinde görülmemiş, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.
3. Sanığın tevilli ikrarı ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; suç tarihi itibariyle 15 yaşını tamamlamış olan ve evden kaçan mağduru ailesinin bilgi ve rızası olmaksızın yanında tutmak suretiyle yüklenen suçu işlediği sabit görüldüğünden, Mahkemenin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Yukarıda açıklanan nedenlerle Kaman Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2021/412 Esas, 2022/141 Karar sayılı kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.04.2023 tarihinde karar verildi