YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/587
KARAR NO : 2023/2716
KARAR TARİHİ : 02.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.01.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, kasten yaralama suçundan aynı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.
2. İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.07.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan aynı Kanun’un 86 ncı maddesinin
ikinci fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca neticeten hükmolunan cezaların hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
3. Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi üzerine yapılan yargılamada, İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.10.2015 tarihli kararı ile hükümlerin açıklanmasına karar verilerek, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan aynı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay; inceleme dışı sanık Alaattin’den alacağını istemek üzere diğer sanık …’in iş yerine gelen mağdurenin, sanık … tarafından yazıhane kısmında alıkonulması ve darp edilmesine ilişkindir.
2. Sanık …’in 16.07.2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının tebliği üzerine, 25.01.2023 tarihli dilekçe ile itiraz talebinde bulunduğu görülmüştür.
3. İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.02.2023 tarihli kararıyla, sanık tarafından yapılan itiraz talebini reddettiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE
Mahkemece, sanık hakkında kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yapılan yargılama neticesinde, sanığın yokluğunda 16.07.2013 tarihli kurulan hükümle, neticeten hükmolunan cezaların hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, sanığın yokluğunda kurulan hükümlerin sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.
Mahkemece usule aykırı olarak yapılan kesinleştirme işlemi sonrasında, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinden bahisle yapılan yargılamada, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları kaldırılarak, hükümlerin açıklanmasına karar verilmiş ve sanık müdafiince temyiz talebinde bulunulmuştur. Yapılan temyiz başvurusu üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 02.11.2022 tarihli tevdii kararıyla, ilgili 16.07.2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının sanığa tebliğine karar verilmiştir.
Sanığın yapmış olduğu itiraz talebi üzerine, İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesi, 2023/234 D. İş sayılı ve 10.02.2023 tarihli kararı ile itirazın reddine karar vermiştir.
Buna göre, sanığın yokluğunda verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının usulüne göre yapılan tebliğ üzerine 10.02.2023 tarihi itibarıyla kesinleştiği ve denetim süresinin de bu tarihten itibaren işlemeye başlayacağı hususu gözetilmelidir. Bu itibarla 10.02.2023 tarihine kadar geçen sürede hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı kesinleşmemiş olup, kesinleşmeyen karara istinaden verilen 06.10.2015 tarihli mahkumiyet kararının da zamanaşımı süresini kesmesi söz konusu değildir.
Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 02.04.2013 tarihli sorgu olduğu ve bu tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2015 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2023 tarihinde karar verildi.