YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/16019
KARAR NO : 2017/16341
KARAR TARİHİ : 06.12.2017

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : Muhdesat Aidiyetinin Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalılar … ve … vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu olan 1128 ( yeni 170 ada 3 parsel ) parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan kargir iki katlı kayısı deposunun vekiledenleri tarafından 1994 yılında satın alındığını, davalıların ise 2008 yılındaki şuyulandırma neticesinde taşınmazda hissedar olduklarını, belirterek iki katlı kayısı fabrikası olarak kullanılan binanın ve içindeki makinaların vekil edenlerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.
Davalılar … ve … vekili, müvekkillerinin dava konusu taşınmaza 2007 yılında satış sonucunda malik olduklarını, satın aldıklarında taşınmazın niteliğinin iki katlı kayısı deposu olarak tapu kaydında yazılı olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.
Davalı … , davanın reddini savunmuştur.
Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 170 Ada 3 Parsel sayılı taşınmazın ( eski parsel 1128 ) üzerinde bulunan iki katlı betonarme deponun 4/8 hissesinin davacı …, 2/8 hissesinin …, 1/8 hissesinin …, 1/8 hissesinin … tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespitine ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılardan … ve … vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.
TMK’nın 1023. maddesi “tapu kütüğündeki sicile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur” şeklinde düzenlenmiştir.
Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 170 ada 3 parsel sayılı taşınmazın imardan önceki parsel numarasının 1128 olduğu, 1128 parsel sayılı taşınmazın niteliği sulu tarla iken kargir iki katlı kayısı deposu olarak 15.04.1988 tarihinde değiştirildiği, bu taşınmazda davacıların 31.05.1994 tarihli satış ile malik oldukları, 1128 parsel sayılı taşınmazın 03.11.2000 tarihnde yapılan imar düzenlemesi ile 170 ada 3 parsel ve kargir iki katlı kayısı deposu ve arsa olarak tapuya tescil edildiği, davalıların ise bu taşınmazda 10.04.2007 tarihinde satın alma ile malik olduğu anlaşılmaktadır.
Az yukarıda da açıklandığı üzere, davalıların dava konusu taşınmazı edinme tarihinde dava konusu taşınmazın niteliğinin kargir iki katlı kayısı deposu olduğu izahtan varestedir.
Başka bir anlatımla; davalılar dava konusu taşınmazı satın aldıklarında üzerinde dava konusu muhdesat vardır.
Tüm dosya içeriği ve yukarıda bahsi geçen kanun maddesi birlikte değerlendirildiğinde; davalılar, taşınmazı mevcut tapu kaydına güvenerek satın almış olduğundan; TMK.1023 maddesindeki “iyiniyet koruması” hükümlerinden yararlanabilecek kişi konumundadırlar.
O halde, tüm bu gerekçelerle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı ve yerinde olmayan gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.
SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalılardan … ve … vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.