YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2018/13369
KARAR NO : 2021/1913
KARAR TARİHİ : 04.03.2021

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti
MAHKEMESİ : Gelibolu Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Gelibolu Asliye Hukuk Mahkemesinin 31.01.2018 tarihli ve 2016/559 Esas, 2018/37 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun değişik gerekçe ile kısmen kabulüne şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:
KARAR
Dava, muhdesat tespiti istemine ilişkindir.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi gereği “Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:
a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar.” hükmünü içermektedir.
6763 sayılı Kanun 44.maddesi ile 6100 sayılı HMK’ye eklenen geçici 1. madde uyarınca, aynı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağından, 01.01.2018 tarihinden itibaren temyiz kesinlik sınırı yeniden değerleme oranı miktarınca artırılarak 47.530 TL’ye çıkarılmıştır.
Yine, bilindiği üzere, muhdesatın tespiti davalarında, davanın konusu (müddeabih) muhdesat iddiasını kabul etmeyen davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeridir. (zemin bedeli hariç)
Somut olayda, dosya arasında bulunan bilirkişi raporu ile dava konusu muhdesatların değeri 47.661,75 TL olarak belirlendiğine ve davalının 1/3 payına isabet eden muhdesat değeri 15.887,25 TL olduğuna göre, davacı tarafça temyize konu edilen miktar, yukarıda belirtilen temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır.
Öte yandan, temyiz kesinlik sınırı içinde kalması nedeniyle temyiz kabiliyeti olmayan kararlara karşı temyiz isteği yönünden Mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği gözetilerek, temyiz isteğine ilişkin dilekçenin HMK’nın 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK’nin 362/1-a maddesi uyarınca davalı vekilinin temyiz isteğine ilişkin dilekçesinin miktar itibari ile REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine iadesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.