YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/802
KARAR NO : 2021/5149
KARAR TARİHİ : 16.06.2021
MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi
MAHKEMESİ : Babaeski Asliye Hukuk Mahkemesi
Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Babaeski Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.10.2018 tarihli ve 2017/274 Esas, 2018/485 Karar sayılı kararıyla kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun HMK’nin 353/(1)-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine, yargılama giderine ilişkin istinaf talebinin ise kabulü ile karar kaldırılarak yargılama giderleri yönünden yeniden hüküm kurulması şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalılar vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:
KARAR
Davacı vekili; tarafların Kırklareli ili, Babaeski ilçesi, 598 parsel sayılı taşınmazın iştirak halinde malikleri olduğunu, davalı … tarafından söz konusu taşınmaz hakkında ortaklığın giderilmesi davası açıldığını, tarafların murisi … ……’in bu taşınmaz üzerine tek kattan oluşan bir bina inşa ettiğini, murisin 1985 yılında vefatından sonra ise zemin kat olarak adlandırılan bu binanın üstüne müvekkili tarafından betonarme bir kat daha inşa edildiğini belirterek, dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın 1.normal katının davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitini istemiştir.
Davalılar; davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece; davanın kabulü ile 598 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve fen bilirkişisinin 07.02.2018 tarihli raporunda krokide 2 katlı ev olarak gösterilen ve inşaat bilirkişinin 08.02.2018 tarihli raporunda 1. Kat (zemin+1. Normal kat) olarak nitelendirilen muhdesatın davacı … tarafından yapıldığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından istinaf edilmiştir. Yapılan kanun yolu incelemesi neticesinde; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6.Hukuk Dairesince(2019/88 E, 2019/1676 K), davalılar vekilinin sair istinaf talebinin esastan reddine, davalılar vekilinin yargılama giderlerine yönelik istinaf talebinin ise kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak buna ilişkin yeniden hüküm kurulmuş, karara karşı yine davalılar vekilince temyiz yoluna başvurulmuştur.
Dava, muhdesatın tespiti istemine ilişkindir.
Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK’nin 362. maddesinde bölge adliye mahkemelerinin temyiz olunamayan kararları düzenlenmiş, aynı maddenin 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesiyle değişik 1/a bendinde “Miktar veya değeri kırk bin Türk lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar” hükmüne yer verilmiş; anılan 40.000,00 TL’lik kesinlik sınırı da 2019 yılı itibariyle 58.800 TL olarak uygulanmaya başlanmıştır.
Somut olayda; dava değeri, davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeri (zemin bedeli hariç) olup; eldeki dosyada 57.713,6 TL’dir. Hal böyle olunca; 2019 yılı itibariyle bu miktarın temyiz kesinlik sınırı olan 58.800 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.
Öte yandan, temyiz kesinlik sınırı içinde kalması nedeniyle temyiz kabiliyeti olmayan kararlara karşı temyiz isteği yönünden mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bir karar verilebilir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, eldeki dava bakımından davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı HMK’nin 362. maddesi uyarınca 2019 yılı itibariyle miktar ve değeri 58.800,00 TL’yi geçmeyen Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olduğundan değerden REDDİNE, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 16.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.