YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/11269
KARAR NO : 2023/8052
KARAR TARİHİ : 05.12.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/140 E., 2015/170 K.
SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Gaziosmanpaşa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2015 tarihli ve 2015/140 Esas, 2015/170 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın Temyiz İsteği
Süre tutum ile temyiz talebini bildirmekten ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR
Mahkemece, sanığın katılan mağdureyi önceden tanıdığı ve duygusal olarak sevgili oldukları, olay günü de karşılaştıkları ve katılan mağdureyi kendisine doğru çekip yanağından cinsel amaçlı olarak öptüğü, bu şekilde sanığın on sekiz yaşından küçük katılan mağdureyi öpmek suretiyle cinsel istismar suçunu işlediğinin kabul edildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE
Tüm dosya kapsamına göre sanığın, olay günü on altı yaşındaki katılan mağdureyi kendisine çekerek yanağından öpmesi şeklindeki eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı ve Mahkemece sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi sebebiyle nihai ceza miktarının değişmediği, bu nedenle kanun değişikliğinin lehe veya aleyhe sonuç doğurmayacağı gözetilerek, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, hükümde aşağıdaki husus dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak; sanığın eylemlerinin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, gerekçe ve hükümde 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca mahkumiyetinin gerektiği belirtilmiş ise de hüküm fıkrasında uygulama maddesi ve gerekçeye aykırı şekilde sehven “Cinsel taciz” ibaresinin yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Gaziosmanpaşa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2015 tarihli ve 2015/140 Esas, 2015/170 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, sanık hakkında kurulan hükmün birinci fıkrasında yer alan “TCK 103/1” ve “Cinsel taciz” ibarelerinin karardan çıkarılarak yerine “Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı” ve “TCK 103/1. fıkrası 2. cümlesi” ibarelerinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün Tebliğname’ye kısmen uygun olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.