YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/15877
KARAR NO : 2023/1623
KARAR TARİHİ : 22.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Cinsel taciz
HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/680 Esas, 2016/314 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; kararın kanuna aykırı olduğuna, atılı suçlamayı kabul etmediğine, söz konusu kararın
bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Yapılan yargılama neticesinde, sanığın 05/02/2015 günü saat 09:20 sıralarında Ankara Çankaya, … Mahallesi Bayraklı Sokak üzerinde kullandığı araçla şikayetçinin yanına yaklaşarak adres sorduğu cinsel organını pantolonundan dışarıya çıkararak şikayetçiye göstermek suretiyle tacizde bulunduğu, sanıkla önceye dayalı tanışıklığı, bir anlaşmazlığı bulunmayan şikayetçinin kendi hakkında olumsuz kanaat oluşturacak bir ifadeyi uydurması hayatın olağan akışına uygun olmadığı ve şikayetçinin yalan söylemesi için bir neden bulunmadığı anlaşılmakla anlatımlarına itibar edilerek sanığın cinsel taciz suçunu işlediğinin sabit olduğu kanaatine varılmıştır.

IV. GEREKÇE
5271 sayılı Kanunun 217 nci maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanun’un 210 uncu maddesinin birinci fıkrasında ise “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez. ” hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda olayın tek tanığı konumundaki şikayetçinin duruşmada hazır edilip sanığın eylemine yönelik ayrıntılı beyanının alınmasının ardından toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/680 Esas, 2016/314 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.03.2023 tarihinde karar verildi.