YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/16460
KARAR NO : 2023/438
KARAR TARİHİ : 06.02.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI :
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ile 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince zincirleme nitelikte sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talepli iddianame tanzim olunmuştur.
2.Kayseri 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.05.2016 tarihli, 2016/82 Esas ve 2016/445 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında değişen suç vasfı gözetilerek çocuğa karşı cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesiyle 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.
2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 18.10.2020 tarihli ve 14-2016/250961 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; cinsel taciz suçundan kurulan hükümde tutarlı beyanlarına itibar edilmediği, atılı suçun maddi ve manevi unsurları itibariyle oluşmadığı, delillerin takdirinde hataya düşüldüğü, cezaya hükmolunması halinde de erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Yapılan yargılama neticesinde mahkemesince; olay günü sanığın arkadaşları ile birlikte alkol alıp idaresindeki araçla seyir halinde iken fotoğraf çekmekte olan katılanları görüp aracı duraklatarak “kızlar bizim de fotoğrafımızı çekin” şeklinde söylemde bulunması üzerine katılanların anılan mahalden uzaklaşmasına karşın sanığın idaresindeki araçla katılanları takip ederek “birlikte takılalım, sizin için ters yola girdik” şeklinde söylemlerde bulunduğu ve fiziki olarak araçla takibe devam etmesi ile durumun kolluk kuvvetlerine intikali ile son bulan hadisede katılanların iddiaları, sanığın inkara dayalı savunması, iddiaları doğrular mahiyetteki kamera görüntüleri, bilirkişi raporları, adli raporlar, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın eylemi çocuğa karşı cinsel taciz olarak değerlendirilmekle sübuta eren suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Gerekçeli karar başlığında … ve …’ın ”katılan yerine müşteki” olarak gösterilmesi
mahalinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.
A. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Mahkemece sanığın katılanlara hitaben “birlikte takılalım, sizin için ters yola girdik” şeklinde sözler sarf edip aracı ile bir süre takip etmesi şeklinde gerçekleştiği kabul edilen eylemin cinsellik içermediği, mevcut haliyle eylemin 5237 sayılı Kanun’un 123 üncü maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek cinsel taciz suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.
Kabule göre de;
a.Sanık hakkında Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2012 tarihli, 2011/666 Esas ve 2012/492 Karar sayılı kararı ile iftira suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmekle, kararın 29.05.2012 tarihinde kesinleşmesinin ardından denetim süresi içinde 12.03.2015 tarihinde “Hakaret ve tehdit” suçunu işlemesi ile anılan suçlardan yapılan kovuşturma sonucunda, Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2015 tarihli, 2015/274 Esas ve 2015/400 Karar sayılı hükmü ile cezalandırılmasına karar verilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanması için ihbarda bulunulması nedeniyle önceki hükmün açıklanarak 16.12.2015 tarihinde kesinleşmesi ile 19.12.2015 tarihinde işlenen temyize konu suça tekerrüre esas alınmakla; tekerrüre esas alınan hükmün açıklanmasına sebep olan ve suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan 5237 sayılı Kanun’un 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’ın 253 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında, anılan hükme ilişkin uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre, tekerrür hükümleri koşullarının oluşup oluşmadığının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğunun hasıl olması,
b.Sanık hakkında 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan iddianame düzenlenmesine karşın, değişen suç vasfı gözetilerek ek savunma hakkı verilmeden aynı Kanun’un 105 inci maddesinin ikinci cümlesi uyarınca çocuğa karşı cinsel taciz suçundan hüküm kurmak suretiyle 5271 sayılı Kanunu’nun 226 ncı maddesine aykırı davranılması karşısında sanığın temyiz isteği bu yönüyle yerinde görülmüştür.
2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Kayseri 12. Asliye Ceza Mahkemesinin
03.05.2016 tarihli, 2016/82 Esas ve 2016/445 Karar sayılı kararı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.02.2023 tarihinde karar verildi.