YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/4643
KARAR NO : 2022/10663
KARAR TARİHİ : 29.11.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Reşit olmayanla cinsel ilişki, hakaret, kasten yaralama, tehdit
HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki ve hakaret suçlarından mahkumiyet, diğer atılı suçlardan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:
Hakaret suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup, buna göre mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan doğrudan tayin edilen 1.740,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin söz konusu hükme karşı vaki temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,
Reşit olmayanla cinsel ilişki, tehdit ve yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;
Sanığa isnat edilen reşit olmayanla cinsel ilişki, tehdit ve yaralama suçlarının 5237 sayılı TCK’nın 104/1, 106/2-a ve 86/2 maddelerinde düzenlenip anılan maddelerde öngörülen cezaların üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık olağan dava zamanaşımına tabi bulunduğu, zamanaşımı en son kesen reşit olmayanla cinsel ilişki suçu bakımından 17.11.2014 tarihli mahkumiyet kararı, tehdit ve yaralama suçları açısından ise 21.02.2012 tarihli sorgu tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca bu suçlardan görülen kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 29.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.