YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/6475
KARAR NO : 2023/757
KARAR TARİHİ : 20.02.2023

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI :

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2015 tarihli, 2014/223 Esas ve 2015/136 Karar sayılı kararı ile cinsel saldırı suçunun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması sebebiyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği; katılanın olaydan önce psikolojik tedavi görmemesine karşın aksi durumun kabul olunarak hükme esas alınması, harici delillerle desteklenmeyen soyut mahiyetteki tanık beyanlarına itibar olunması, katılanın çevreden alacağı tepkiden endişe ederek tanıdığı olan sanık hakkında olaydan bir süre sonra şikayetçi olmasının hükme gerekçe teşkil etmeyeceği, sanık savunmasının aksinin tanıklar anlatımı ile ortaya çıktığı, tanıklarının dilenmesi yönündeki taleplerinin hukuka aykırı olarak reddedildiği, istikrarlı mahiyetteki katılan anlatımı yerine delil değerlendirmesinde hataya düşülerek beraat kararı verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; yan yana vaziyetteki konutlarda ikamet eden ve aralarında komşuluk ilişkisi bulunan tarafların olay günü bahçede oturdukları sırada sanığın eşinin işte olmasından ötürü yaşı küçük çocuğunun bakımı ile ilgili olarak katılandan yardım istemesi ile katılanın kabul ederek sanığın evine girip çocuk ile ilgilendiği sırada peşi sıra eve giren sanığın katılanın arkasından yaklaşıp sarılarak yanağından öpmesi üzerine katılan tepki göstererek anılan mahalden ayrılığı iddiasıyla ilgili mevcut delil durumu değerlendirilerek sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmaması sebebiyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2015 tarihli ve 2014/223 Esas, 2015/136 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2023 tarihinde karar verildi.