YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/2534
KARAR NO : 2023/2565
KARAR TARİHİ : 27.04.2023

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.04.2010 tarihli ve 2010/9917 Esas sayılı iddianame ile sanığın çocuğun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2. Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2015 tarihli ve 2010/176 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile üçüncü ve dördüncü fıkraları, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 12 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2018 tarihli ve 14-2015/146732 sayılı Tebliğnameyle düzelterek onama istemiyle dosya Dairemize gönderilmiştir .

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği
Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin uygulanmasının yerinde olmadığına ve teşdiden ceza tayini istemine ilişkindir.

B. Sanığın Temyiz İsteği
Sübutun gerçekleşmediğine aksinin kabulü halinde 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 43 maddenin koşullarının oluşmadığına ilişkindir .

III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın, boşandıktan sonra velayeti kendisine verilen ve kızı olan mağdureyi 2009 yılı başlarından itibaren evde yalnız kaldıklarında birden fazla kez cinsel amaç ile öpüp, erojen ( göğüs ) bölgelerini okşamak suretiyle istismar ettiğinden sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE
Mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, savunma, tanık beyanları ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi; kabule göre de sanığın öz kızına karşı gerçekleştirdiği eylemlerini velâyet hakkını kötüye kullanmak suretiyle işlediği anlaşıldığı halde, aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma kapsam ve gerekçesine göre Tebliğnamedeki düzelterek onama istemli görüşe kısmen iştirak edilmemiştir .

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2015 tarihli ve 2010/176 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ve mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.