YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/3784
KARAR NO : 2023/3257
KARAR TARİHİ : 18.05.2023
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1160 E., 2022/2032 K.
SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, müstehcenlik
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama
Sanık hakkında müstehcenlik suçundan kurulan hükmün incelenmesinde İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu belirlenmiştir.
İlk Derece Mahkemesince çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2021/203 Esas, 2022/7 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında
a) Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına
b) Müstehcenlik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 226 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına
Karar verilmiştir.
2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/1160 Esas, 2022/2032 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekili, Cumhuriyet Savcısı ile sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemi
Sanığın mağdureyle daha önceden mağdurenin rızası doğrultusunda cinsel ilişki yaşadıklarına, sanığın mağdurenin kendisini aldattığını öğrenmesi üzerine mağdureyi darp ettiği bu nedenle mağdurenin öfkesini çıkarmak ve tanıkla olan evliliğini kurtarmak için sanığa iftira attığına ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
1. Mahkemece; katılan ile sanığın 2018 yılı içerisinde sosyal medya üzerinden tanıştıkları ve sevgili oldukları, aralarındaki ilişkinin sanığın başka bir olaydan tutuklanıp cezaevine girdiği 16.03.2020 tarihine kadar devam ettiği, katılanın bu tarihten sonra şu an eşi olan tanık … ile tanıştığı, sanığın 25.06.2020 tarihinde tahliye olmasının ardından katılanın tanık … ile görüşmeye başladığını duyarak tekrar katılan ile görüşmek istediği, ancak katılanın kabul etmediği, sanığın 2020 yılı Haziran ayı sonları ya da Temmuz ayının başlarında ancak tam olarak tarihi tespit edilemeyen bir günde katılanı, tanık …’ın da bulunacağı ve aralarındaki konuyu konuşacaklarını söyleyerek çağırdığı, katılanın da eşi olan tanık …’ın söz konusu yerde olacağı düşüncesiyle olay yerine gittiği, olay yerinde yalnızca sanığın bulunduğu, bunun üzerine katılanın, tanık …’ı telefonla aramak istemesi üzerine sanığın, katılanın elindeki telefonu alarak masaya bıraktığı, akabinde sanığın, katılanla birlikte ikametin içerisindeki bir odaya geçtikleri, sanığın, katılanın kıyafetlerini zorla çıkardığı, bir yandan da “ben sensiz yaşayamam, cezaevinde tamamen seni düşündüm, orospu” şeklinde sözler söyleyip elleri ile katılanın yataktan kalkmasını da engelleyerek katılanın rızası dışında normal yoldan bir kez cinsel ilişkiye girdiği, sonrasında sanığın dosya içerisinde bulunan çözümleme tutanağında da yer aldığı üzere katılan tamamen çıplak ve ağlar bir vaziyetteyken ve sanığın sesi duyulacak şekilde videoya çektiği, katılana hitaben “ben cezaevindeyken millete vermişsin, postası kaç paradan, aç bakayım, lan altında külot bile yok, niye yok, ne oldu, ben 1,5 aylık hamileyim diyordun, benden miymiş, çocuğu aldırmışsın” şeklinde sözler söylediği, katılanın da üzerini giyip telefonunu da alarak evden ayrıldığı şeklinde kabul edilen olayda iddia, katılanın yer, olay ve zaman bakımından istikrarlı anlatımları ve onu destekleyen tanık beyanı, iletişim kayıtları, katılan beyanı ile uyumlu video görüntüsü içeriği, katılanın dosya içerisinde bulunan sanığı sevmediği ve istemediği yönündeki mesajları, katılanın olay tarihi veya öncesinde gebelik sonlandırdığına dair herhangi bir kayda ulaşılamaması dikkate alındığında katılanın beyanlarına itibar edilmesi gerektiğinden sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan; sanığın çocuk yaşta (on yedi yaşında) olduğunu bildiği katılanın müstehcen (çıplak) görüntülerini çekerek müstehcen görüntü ürünlerini ürettiği, sanığın bu videoyu kendisinin çektiği yönündeki ikrara yönelik beyanı da dikkate alındığında katılanın çıplak görüntülerini videoya almak şeklindeki eylemi nedeniyle müstehcen yayınların üretiminde çocukları kullanmak suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2. Sanık her ne kadar aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de, aşamalarda çelişkili ifadelerde bulunması, katılana ait görüntüye ilişkin videoyu niçin ve ne şekilde çektiğini bir türlü açıklayamaması, katılanın aşamalardaki tutarlı, istikrarlı ve çelişkisiz anlatımları, katılanın beyanlarını doğrular tanık beyanları dikkate alındığında, sanığın beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek itibar edilmemiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
A. Müstehcenlik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında müstehcenlik suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı dikkate alındığında, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.
B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
5271 sayılı Kanun’un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun’un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık ile müdafiinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
V. KARAR
A. Müstehcenlik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle anılan hükme yönelik sanık ile müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B.Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/1160 Esas, 2022/2032 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
18.05.2023 tarihinde karar verildi.