Yargıtay Kararı 9. Hukuk Dairesi 2012/5171 E. 2014/9633 K. 24.03.2014 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/5171
KARAR NO : 2014/9633
KARAR TARİHİ : 24.03.2014

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, maaş alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile dini ve milli bayram tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalıya ait işyerinde elektronik kart tamir ustası olarak çalışırken ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı şekilde fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, bir kısım aylık ücret, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının talep etmiş olduğu ücretlerinin ödendiğini, fazla çalışması olmadığından fazla mesai alacağının bulunmadığını, istisnai olarak yapmış olduğu fazla bir çalışması var ise karşılığının ödendiğini, yıllık ücretli izinlerini kullandığını, davacının ulusal bayram ve genel tatillerde çalışmasının bulunmadığını, başka bir işyerinde iş bulması sebebi ile iş akdini haklı olmayan sebeplerle fesh ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının almış olduğu ücretin kayıtlardaki ücretten daha fazla olduğu, iş akdinin ücretlerinin ödenmemesi sebebi ile 4857 sayılı yasanın 24/II-e bendi hükümleri uyarınca haklı sebeplerle fesh edildiği, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, ödenmeyen bir kısım ücret ile kullandırılmayan yıllık izin ücreti alacağı bulunduğu, yine davacının fazla çalışma yapıp milli bayramlarda ve kısmen dini bayramlarda çalışma yaptığı, hafta tatilinde ise çalışma olmadığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Yıllık izin ücreti bakımından uygulanması gereken faiz konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin feshi halinde kullanılmayan izin sürelerine ait ücretlerin, son ücret üzerinden ödenmesi gerektiği kurala bağlanmıştır. Ancak, Yasada izin ücreti için kesin bir ödeme günü belirlenmiş değildir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur. Bununla birlikte, faiz başlangıcı bakımından işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekir.
Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2007/30158 E, 2008/28418 K.). O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.
Somut olayda, hüküm altına alınan yıllık ücretli izin alacağı için yasal faiz yerine mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
F) Sonuç:
Temyize konu kararın hüküm fıkrasının kısmen kabüle ilişkin 1. bendindeki yıllık ücretli izin alacağına ilişkin üçüncü paragrafın tamamen çıkartılarak yerine;
4.385,24 TL net izin ücreti alacağının, temerrüt tarihi olan 06/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,” paragrafının yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 24/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.