YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/25880
KARAR NO : 2020/11807
KARAR TARİHİ : 14.10.2020

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının 07.08.2012-25.06.2014 tarihleri arasında davalının farklı yerlerde bulunan şubelerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının 08.09.2012-25.06.2014 tarihleri arasında davalı firmada çalıştığını, davacının görevinin şirkete ait telefon ile iş saatleri içerisinde şirket müşterilerini aramak ve onlarla görüşmek olduğunu, ancak davacının şirket hattı ile kendi telefonunu ve diğer çalışma arkadaşlarının telefonunu aradığını, bu şekilde çalışıyor izlenimi vererek işverenine karşı doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunduğunu, davacının iş sözleşmesinin bu sebeple haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz Başvurusu:
Kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin davalı işyerinde 07.08.2012-10.10.2013 tarihleri arasında haftanın 6 günü 09:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını ve haftanın bir günü izin kullandığını, ayrıca ilk işyerinde haftanın 2 günü 07:30-08:30’a kadar ayrıca fazla çalıştığını; 11.10.2013-25.06.2014 tarihleri arasında ise 09:15-18:30 saatleri arası çalıştığını, 45 dakika yemek molası ve 30 dakika çay molasının olduğunu iddia ederek, fazla çalışma ücreti talebinde bulunmuştur.
Davalı vekili ise davacının çalışma saatlerinin 09:30-18:30 saatleri arası olduğunu, 1 saat yemek ve 30 dakika çay molası hakkı olduğunu, davacının hiçbir zaman cumartesi günleri çalışmadığını savunmuştur.
Bilirkişi raporunda davacının tüm çalışma süresi boyunca haftanın 6 günü 09:30-18:30 saatleri arasında çalıştığı ve 1 saat ara dinlenmesi yaptığı, buna göre haftalık 48 saat çalışarak 3 saat fazla çalışma yaptığı belirlenmiştir.
Dosyada dinlenen taraf tanık beyanlarından davacının bilirkişi raporundaki hesaplamaya uygun şekilde fazla çalışma yaptığı anlaşılmakta olup, bordrolarda fazla çalışma tahakkuku bulunmamaktadır.
Buna göre fazla çalışma ücreti talebinin bilirkişi raporundaki hesaplamaya göre ve indirim hususu da değerlendirilmek suretiyle kabulü gerekirken reddi hatalıdır.
SONUÇ:
Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 14/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.