YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/27834
KARAR NO : 2020/11697
KARAR TARİHİ : 13.10.2020

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin 14.04.2007-15.08.2014 tarihleri arasında davalı şirket nezdinde çalıştığını, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davacının çalışma süresi boyunca fazla mesai yaptığını, önemli maçlar öncesi saat 20.00’ye kadar ve haftada en az 72.00 saat çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, yine tüm resmi tatil günlerinde, milli ve dini bayramlarda çalıştığını, ancak yasal karşılıklarının ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının davalı işyerinde fazla çalışma yaptığı ve genel tatillerde çalıştığı yönündeki beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, işyerinde yasal çalışma sürelerine itibar edildiğini, ulusal bayram ve genel tatil günlerine ilişkin çalışma yapılmadığını, yapıldığında karşılığının ödendiği ve davacının ücret bordrolarını ihtirazi kayıtsız imzaladığını, 15.08.2014 tarihli ibraname metni ile iş akdinin feshedildiği tarihe kadar geçen çalışmalarının karşılığı olan ücretlerinin, yevmiyelerinin, ulusal bayram ve genel tatillerle hafta tatillerinin tamamım davacıya eksiksiz ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz Başvurusu:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.
Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik/aylık 22,5 saatlik/haftalık 5,2 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.
Somut uyuşmazlıkta, dosya kapsamında yer alan 12.04.2007 tarihli bireysel hizmet sözleşmesinin “Ücret” başlıklı 5. maddesinde fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde hüküm bulunmakta olup, ilgili maddenin atıfta bulunduğu “ Fazla Çalışma, Ulusal Bayram ve Genel Tatil Günü Çalışması” başlıklı 7. maddesinin (c ) alt bendinde “Personelin yıllık 270 saate kadar olan fazla çalışmasına ilişkin ücreti asıl ücretin içerisinde olup ayrıca ücretlendirilmez” düzenlemesi yer almaktadır. Davacının söz konusu sözleşmeye karşı bir itirazı bulunmamaktadır. Sözleşmenin hukukende geçerlilik şartlarını taşıdığı anlaşılan bu maddesine göre yıllık 270 saat, aylık 22,5 saat , haftalık 5,2 saat fazla mesai maktu ücret içerisinde ödenmiştir.
Dairemiz uygulamasına göre geçerli olan hizmet sözleşmesindeki bu hüküm dikkate alınarak, fazla çalışma süresi belirlenmeli ve sözleşmede öngörülen fazla çalışma süresini aşan kısmın bulunması halinde karşılığı işverence ödenmelidir.
Anılan yön gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.