YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/3513
KARAR NO : 2019/12425
KARAR TARİHİ : 29.05.2019

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının 16.10.2010-02.12.2014 tarihleri arasında davalı şirketin üretim bölümünde çalıştığını, son ücretinin aylık net 1.400,00 TL olduğunu, ayrıca yemek, yol, bayram parası ve erzak yardımı olduğunu, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil alacağının ödenmemesi nedeniyle davacı tarafça iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, ayda 3 hafta tatilinde çalışıldığını, bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, davacının haftada 6 gün 08:30-18:30 saatleri arasında çalıştığını, ayda 15 gün saat 21:00’a kadar çalışma olduğunu iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının 16.10.2010-15.12.2014 tarihleri arasında davalı şirkette montaj elemanı olarak çalıştığını, 2,3,4,5,8,9./Aralık/2014 tarihinde devamsızlık yapması nedeniyle haklı nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini, fazla mesai, alacağının ödendiğini, hafta tatili, genel tatil çalışmasının olmadığını, 1.057,00 TL/brüt ücret aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı son ücretinin net 1,400 TL olduğunu iddia etmiş davalı ise bordrolarda gösterildiği üzere brüt 1,057 TL olduğunu savunmuştur. Davacı iddiasını ispat bakımından iki tanık dinletmiş ancak dinlenen iki tanık da davacının ücretini bilmediklerini söyleyip kendi ücretlerini beyan etmişlerdir. Davalı tanıkları ise işyerinde elden ödeme uygulaması olmadığını, ücretlerin kayıtlarda gösterilen ücret olup tamamının bankaya yatırılan ücret olduğunu beyan etmişlerdir. İzah olunan delil durumuna göre davacının kayıtlarda gösterilenden daha fazla ücret aldığı iddiasını ispat edemediği gözetilerek son ücretin kayıtlarda gösterilen ücret olduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken ispat edilmeyen iddiaya değer verilmesi hatalıdır.
3- Bilirkişi davacının fazla mesai ücreti alacağını hesaplarken bordroda tahakkuk ettirilip ödendiği anlaşılan fazla mesai ödemelerini mahsup edeceğini açıkladıktan sonra toplam 918,76 TL için mahsup yapmış ise de dosyadaki bordroların incelenmesinden tahakkuk ettirilip ödenen fazla mesai ücreti miktarının mahsup edilenden fazla olduğu anlaşılmaktadır. Mahsup işleminin yukarıdaki açıklamaya göre doğru ve denetime elverişli şekilde yeniden yapılması gerekmekte olup hatalı hesap raporuna itibarla sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/05/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.