YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2021/4626
KARAR NO : 2021/8349
KARAR TARİHİ : 26.04.2021

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin emekliliğe hak kazanması sebebi ile haklı nedenle feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar Yargıtay (Kapatılan) 22.Hukuk Dairesi’nin 2016/11321 esas 2019/10489 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.
Mahkemece bozma ilamına uyularak devam edilen yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,
2-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda yukarıda anılı bozma ilamı öncesinde Mahkemece davalı tarafça sunulan yıllık ücretli izin defteri başlıklı belge dikkate alınarak davacının davalı iş yerinde 104 gün izin kullandığı kabul edilmiştir. Söz konusu belgenin incelenmesinde davacının 2008, 2009, 2010, 2011 yıllarında 26’şar gün izin kullandığı görülmüştür. Mahkemece verilen karar davalı temyizi üzerine bozulmakla, bu senelerde davacının izin kullandığı kesinleşmiştir. Bozma ilamı doğrultusunda Mahkemece davacı asil dinlenmiş olup davacı 10.02.2021 tarihli duruşmada “ilk zamanlarda biz hiç izin kullanmadık, kural olarak şirkette hiç izin kullanma gibi bir şey yoktu, ben 01.01.1992 yılında işe girdim, bir kere evlilik nedeniyle izin kullandım, birde doğumlarımda izin kullandım, 2004 yılında yeni yeni kullanmaya başladık, 2004-2005-2006 yılında birer hafta kullandım, 2007 yılında hiç kullanmadık, ben 31.12.2011 yılına kadar çalıştım, biz izin kullanmaya başladıktan sonra izin kaydı tutulmaya başlandı, resmi kayıtlarda gösterilenleri de tam olarak kullanmadım, size bildirdiklerimdir benim kullandığım izinler, bunu dilekçe ve beyanda belirtmiştik.” şeklinde beyanda bulunmuştur. Mahkemece davacının yine 104 gün izin kullandığı kabulü ile karar verilmiştir.
Ancak yukarıda da anlatıldığı üzere davacının 2008, 2009, 2010, 2011 yıllarında toplam 104 gün izin kullandığı hususunda davalı lehine usuli müktesap hak oluştuğu, bozma sonrası alınan davacı beyanında bu yıllardan başka davacı tarafça 2004-2005-2006 yılında birer hafta izin kullanıldığı beyan edilmiş olup, bu halde 104 günün dışında 2004-2005-2006 yıllarında da birer hafta izin kullandığının kabulü ile sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ:
Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.