YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/11730
KARAR NO : 2021/17794
KARAR TARİHİ : 27.10.2021
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanık … hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından temyiz istemlerinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,
2-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Suç tarihinde 15 yaşını doldurup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun müştekinin iş yerindeki camı kırması şeklindeki eyleminin TCK’nın 151/1, 31/3. maddelerinde düzenlenen mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının, 10.02.2016 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,
3-Sanıklar …, …, … hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, sanık … ve suça sürüklenen çocuk … hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte sanıklara tayin olunan hapis cezalarının infazı aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
a-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde suç tarihi dikkate alındığında 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi uyarınca en fazla 1/3 oranında artırım yapılması gerekirken 1/2 oranında artırım yapılarak fazla cezaya hükmedilmesi,
b- Sanıklar …, … ve sanık … hakkında mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükümlerde TCK’nın 151/1, maddesi gereğince hükmedilen 4 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılırken 3 ay 10 gün hapis cezası yerine, sonuç cezanın 2 ay 6 gün hapis olarak tayin edilmesi,
c-Sanık …’ın adli sicil kaydında tekerrüre esas ilam olmamasına rağmen sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,
d-Suça sürüklenen çocuk …’ın hüküm tarihinde Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda, sanık …’nin ise Bolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduklarının UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; sanığa ve suça sürüklenen çocuğa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 10/02/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma haklarının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar …, …, …, … ve suça sürüklenen çocuk … müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan (suça sürüklenen çocuk … ve … yönünden diğer yönleri incelenmeyen) hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 27/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.