YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/14898
KARAR NO : 2013/347
KARAR TARİHİ : 22.01.2013

Kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar …, …, … ve …’un yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair … 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 20.11.2007 gün ve 2007/15 Esas, 2007/381 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık … müdafii ile sanıklar …, … ve … tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Sanıklar … ve …’nin dosyada mevcut adli sicil kayıtlarına göre, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olduklarının anlaşılması ve CMK.nın 231/6-a maddesi karşısında, bu sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının mümkün olmaması, sanıklar … ve … haklarında da kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerde yeniden suç işlemeyecekleri hususunda olumlu kanaate varılmadığı değerlendirilerek TCK.nın 51.maddesine göre verilen cezaları ertelenmediği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının koşulları arasında CMK.nın 231/6-b maddesine göre, sanıkların yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması gerekli olduğundan, anılan sanıklar hakkında ulaşılan olumsuz kanaat nedeniyle tebliğnamede bu konuda bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan sanık … hakkında hükmolunan hapis cezalarının 5237 sayılı TCK.nın 58. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir hakkında cezaların infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Sanıklar … ve … haklarında mağdur …’e karşı kasten yaralama suçunun silahtan sayılan bıçakla işlenmesi nedeniyle artırım yapılırken uygulanan kanun maddesinin TCK.nın 86/3-e yerine 87/3-e maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
TCK.nın 53/3. maddesi uyarınca aynı Kanunun 53/1-c maddesinde düzenlenen kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğun koşullu salıverilmeye, diğerleri üzerindeki vesayet ve kayyımlık yetkileri yönüyle ise hak mahrumiyetinin infaz tamamlanıncaya kadar hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
5271 sayılı CMK.nın 326/2. maddesine aykırı olarak, iştirak halinde suç işleyen sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine müteselsilen tahsiline karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanık … müdafii ile sanıklar …, … ve …’nün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden duruşma yapılmaksızın 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK.nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ve yargılama giderlerine ilişkin bölümler hükümlerden çıkarılarak, yerlerine “5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesinin (a), (b), (d), (e) bentlerinde belirtilen haklarından mahkûm olunan hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendindeki haklarından yalnız kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilmesine kadar diğer kişiler yönünden ise hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına” ve “32,90 TL yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak tahsiline” ibareleri eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.