YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/2982
KARAR NO : 2023/16215
KARAR TARİHİ : 16.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına hükmedilmiştir.
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca düzenlenen tebliğnamede, hükmün bozulması yönünde görüş belirtilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteminin herhangi bir temyiz sebebi içermeyen süre tutum dilekçesi ile gerçekleştirildiği belirlenmiştir.
Sanığın temyiz isteminin ise; iddianameye konu mektupta oynama olduğuna, mektubu kendi el yazısı ile yazdığına, suç oluşturan bir sözün olması halinde cezayı kabul ettiğine, … cemaatinin entrikası ve saldırısının olduğuna, kendisine deli muamelesi yapıldığına yönelik bulunduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Olay günü cezaevinde hükümlü olan sanığın, yazdığı mektupta kullandığı ve iddianamede geçen ifadeler ile cezaevi görevlilerine hakaret ettiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. İddianameye konu mektubun bir suretinin dosya arasında bulunduğu, sanığın SEGBİS yoluyla duruşmada hazır edilerek müdafii huzurunda savunmasının alınması istenilse de, 02.11.2015 tarihli oturumda yapılan bağlantıda sanığın duruşmaya katılmak istemediğinin beyan edildiği belirtilerek sanığın savunması alınmaksızın yokluğunda mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
1.Başka suçtan yargı çevresi dışındaki ceza infaz kurumunda hükümlü olduğu anlaşılan sanığın, savunmasında duruşmadan bağışık tutulma talebi bulunmaması karşısında, hükmün verildiği 22.10.2015 tarihli son oturumda bizzat veya SEGBİS yoluyla hazır bulundurulması sağlanıp, yüzüne karşı karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yokluğunda mahkumiyetine hükmedilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun’un 193 üncü ve 196 ncı maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,
2.Sanığın soruşturma aşamasındaki ifadesinde panik atak hastalığından dolayı ilaç kullandığını belirtmesi, mağdurların ise aşamalarda sanığın psikolojik rahatsızlığının olduğunu beyan etmeleri karşısında, sanığın davaya konu suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun’un 32 nci maddesi uyarınca, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı konusunda yöntemince rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmemesi,
3.Sanığa ek savunma hakkı verilmeksizin iddianamede talep edilmeyen 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesi ile 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 226 ncı maddesine aykırı davranılması hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, sair yönler incelenmeksizin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
16/03/2023 tarihinde karar verildi.