YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/5572
KARAR NO : 2018/14670
KARAR TARİHİ : 04.12.2018
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanık … hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Temyiz isteminin reddine dair 25/08/2014 gün ve 2012/247-2014/113 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,
2-Sanık … ve … hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sanık …’ın mağdur …’e ait hesaptan değişik zamanlarda birden fazla havale işlemi yaptığının anlaşılması karşısında; sanık … hakkında hırsızlık suçunu zincirleme şekilde gerçekleştirmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 43/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, ayrıca 02/10/2008 tarihli saat 00.17’de yapılan havale işleminin gece vakti gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçundan verilen cezanın TCK’nin 143. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,
3-Sanık … hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;
Sanık … müdafiinin temyiz isteminin hakkında beraat kararı verilen sanık lehine vekalet ücreti istemine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi olanaklı bulunduğundan; “hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.500,00 TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa ödenmesine” karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.