Danıştay 12. Daire Başkanlığı 2018/5120 E. , 2021/5938 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas No : 2018/5120
Karar No : 2021/5938
TEMYİZ EDEN (DAVACI) : …
KARŞI TARAF (DAVALI) : … Kurumu Başkanlığı
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…. sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Vergi denetmeni olarak görev yapmakta iken, 1996 yılında 2200 ek gösterge üzerinden emekliye ayrılan davacı tarafından; 07/07/2011 tarih ve 646 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameyle vergi denetmeni kadro unvanının vergi müfettişi kadro unvanına eşitlendiğinden bahisle, yargı kararı uyarınca emekli aylıklarına uygulanmakta olan 3600 ek göstergenin yeniden 2200 olarak düzeltilmesine ilişkin 08/01/2015 tarihli işlemin iptali ile 01/03/2012 tarihinden itibaren yoksun kaldığı parasal hakların yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …. İdare Mahkemesince; davacı tarafından 646 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca vergi müfettişi kadro unvanı için öngörülen 3600 ek gösterge ile makam ve görev tazminatlarından yararlandırılması istemiyle açılan davada, … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…. sayılı kararıyla, ek gösterge yönünden davanın reddine karar verildiği ve kararın bu kısım yönünden temyiz edilmeksizin kesinleştiği; bununla birlikte, davalı idare tarafından yargı kararının uygulanması sırasında, davacının ek göstergesinin sehven 3600’e yükseltildiği; bu defa, Mahkeme kararında ek gösterge yönünden davacı lehine hüküm bulunmadığının anlaşılması üzerine, 17/12/2014 tarihli işlemle ek göstergenin yeniden 2200’e düşürüldüğü; buna göre, Mahkeme kararının yanlış yorumlanması nedeniyle davacıya uygulanan 3600 ek göstergenin, 2200 olarak düzeltilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : 646 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ve 01/03/2012 tarihinde yürürlüğe konulan XXXI sayılı Eşitlik Cetveli uyarınca vergi denetmeni kadro unvanının vergi müfettişi kadro unvanına eşitlendiği; 11/10/2011 tarih ve 666 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 5/p maddesiyle de, vergi denetmeni kadrosundan vergi müfettişi kadrosuna atanmış sayılanların, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na ekli (I) sayılı Ek Gösterge Cetvelinin “I- Genel İdare Hizmetleri Sınıfı” bölümünün (g) bendinde öngörülen 3600 ek göstergeden, anılan bentte belirtilen şartlar aranmaksızın, yararlanmalarının öngörüldüğü; buna göre 3600 ek göstergeden yararlandırılmamasına yönelik dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı, ayrıca bu hususta emsal yargı kararlarının da bulunduğu belirtilerek, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : 16/09/1993 tarih ve 21700 (Mükerrer) sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 516 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Geçici 2. maddesiyle, 3 yıldan fazla vergi kontrol memuru olarak görev yapanların, vergi denetmeni kadrolarına atanmalarının öngörüldüğü ve bu şekilde atananlara ek gösterge ödenmesinde yeterlik sınavı şartı aranmayacağının kurala bağlandığı; bu düzenleme kapsamında vergi denetmenliğine atanan davacının, 657 sayılı Kanun’a ekli I sayılı Cetvelin I/g bendinde parantez içinde yer alan “yüksek öğrenimli olup, özel kanunların öngördüğü şartları taşıyanlardan en az sekiz yıl mesleki görev yaptıktan sonra yine bu kanunların öngördüğü usule göre seçilerek vergi müfettişliğine (646 sayılı KHK öncesindeki adıyla vergi denetmenliğine) atanmak” koşulunu sağladığı; ayrıca benzer nitelikteki bir uyuşmazlıkta, Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulunun 24/01/2002 tarih ve E:1999/1, K:2002/1 sayılı kararıyla, mesleğe özel yarışma sınavıyla girmeyen müfettişlerin (I) sayılı Cetvelin I/g bendindeki ek göstergelerden yararlandırılmalarına karar verildiği dikkate alındığında; 16/09/1993 tarihinde vergi denetmeni kadrosuna atanmış sayılan davacının, 646 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameyle vergi müfettişleri için getirilen 3600 ek göstergeden yararlandırılması gerektiği sonucuna ulaşıldığından, temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2. Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddi yolundaki … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K… sayılı temyize konu kararının ONANMASINA,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
4. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,
5. 2577 sayılı Kanun’un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.