YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/5287
KARAR NO : 2015/5311
KARAR TARİHİ : 09.11.2015
Kasten adam öldürme suçundan Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/04/2005 tarih ve 2004/109 esas, 2005/94 sayılı kararı ile 26 yıl hapis cezasına hükümlü A.. A..’ın bu cezasının infazı sırasında, şartla tahliye tarihi olan 22/04/2015 tarihine kadar olan kısmın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin Elazığ İnfaz Hakimliğinin 24/07/2014 tarih ve 2014/1089 esas, 2014/1100 sayılı kararı ile ilgili olarak;
Dosya kapsamına göre; 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 19. maddesinde “2) Tutuklu veya hükümlü iken firar edenler firara teşebbüs suçundan veya cezaevi idaresine karşı ayaklanma suçundan mahkum edilmiş olanlar ile disiplin cezası olarak dört defa hücre hapsi cezası almış olanların yukarıdaki fıkra hükmünden yararlanabilmeleri için, bunlardan; ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezasına hükümlülerin 29 yıllarını, müebbet ağır hapse mahkum olanların 25 yıllarını diğer şahsi hürriyeti bağlayıcı cezalara mahkum olanların ise hükümlülük sürelerinin 2/3 nü çekmiş olmaları şarttır.”
05/07/2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 2/3 maddesinde “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan ve açık ceza infaz kurumunda bulunan iyi halli hükümlülerin talepleri halinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir.”
Hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, hükümlünün firar suçundan Ümraniye 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 15/07/2009 tarih ve 2009/133 esas, 2009/1015 sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiğinden, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 18/07/2014 tarihli müddetnamesinde hükümlünün cezasından 1/3 yerine 1/2 oranında indirim yapılarak koşullu salıverilme tarihinin hatalı hesaplandığının gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 02.10.2015 gün ve 94660652-105-34-9785-2015-E. 19530/63071 sayılı yazılı istemlerine müsteniden dairemize ihbar ve dosya gönderilmekle, gereği görüşülüp, düşünüldü;
Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 19.01.2015 gün, 2015/8; Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu’nun 15.07.2014 tarih, 2014/Bşk-227 esas ve 2014/263; 15.07.2014 tarih, 2014/Bşk-234 esas ve 2014/270; 13.11.2014 tarih, 2014/Bşk-260 esas ve 2014/296; 05.02.2015 tarih, 2015/Bşk-485 esas ve 2015/105; 05.02.2015 tarih, 2014/Bşk-486 esas, 2015/106 karar sayılı kararları ile Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine dayanılarak Yargıtay Büyük Genel Kurulunca hazırlanan iş bölümüne göre, özel ceza kanunlarından doğan ve başka bir dairenin görev alanına girmeyen suçlar ile kararlara ilişkin temyiz incelemesi görevi Yargıtay 19. Ceza Dairesine ait olduğundan, Dairemizin görev alanındaki suçlarla doğrudan ilişkili olmayan ve özel ceza kanunu niteliğindeki 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanundan kaynaklanan dava ve işlere yönelik kanun yararına bozma isteminin de Yargıtay 19. Ceza Dairesince incelenmesi gerektiği anlaşılmakla; Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Yargıtay 19. Ceza Dairesine gönderilmesine, 09/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.