YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/13134
KARAR NO : 2022/47
KARAR TARİHİ : 10.01.2022
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten Yaralama, 6136 sayılı Kanun’a aykırılık
HÜKÜMLER : 1) …Asliye Ceza Mahkemesinin 18/10/2012 gün ve 2010/91 Esas, 2012/236 Karar sayılı ilamları ile; sanığın,
a)Kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna dair,
b)6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun’un 13/1, 5237 sayılı TCK’nin 62, 53, 54. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye dair kararları,
2)Bu kararların temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 3. Ceza Dairesinin 15/01/2015 gün ve 2014/27522 Esas, 2015/1100 Karar sayılı ilamı ile bozma kararı verilerek dosyanın mahkemesine gönderilmesi üzerine;
3)…Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2017 gün ve 2015/76 Esas, 2017/137 Karar sayılı ilamları ile; sanığın,
a)Kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair,
b)6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun’un 13/1, 5237 sayılı TCK’nin 62, 53, 54. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye dair kararları
TÜRK MİLLETİ ADINA
Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Sanık …’ın yokluğunda verilen kararın dosyada bilinen son adresine 26.03.2018 tarihinde tebliğe çıkarıldığı, anılan kararın 03.04.2018 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, UYAP üzerinden yapılan sorgulamada sanığın 13.08.2014 tarihinden beri cezaevinde olduğu, sanık adına gerekçeli kararı içeren tebligatın çıkartıldığı ve tebliğ edildiği tarihte sanığın cezaevinde olması nedeniyle sanığın adresine yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından sanığın öğrenme üzerine temyiz talebinin süresinde olduğu belirlenerek ve yine temyiz süresinin geçirilmiş olması nedeniyle ileri sürülen eski hale getirme istemleri hakkında inceleme ve karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK’nin 42/1. maddesi gereğince Yargıtay’a ait olması nedeni ile, sanığın eski hale getirme istemini de içeren temyiz dilekçesi üzerine yerel mahkemece verilen temyiz talebinin reddine dair 08.02.2021 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığa yüklenen suçların gerektirdiği cezaların türü ve üst hadlerine göre, suç tarihi olan 07.12.2009 tarihi ile inceleme tarihi arasında 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca ayrı ayrı DÜŞMESİNE, 10.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.