YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/7988
KARAR NO : 2021/9830
KARAR TARİHİ : 03.06.2021
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
TEMYİZ EDENLER : Sanıklar
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanıklar Metin ve … hakkında mağdurlara karşı kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Sanıkların yargılama konusu eylemi, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin ise de, aynı dosyada sanıklar hakkında Bismil Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 2015/482 numaralı iddianame ile TCK’nin 119/1-e ve TCK’nin 151/1 maddeleri gereğince cezalandırılmaları istemiyle dava açıldığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesinin “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükmü karşısında, sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanamayacağından; tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
2) Sanıklar … ve … hakkında mağdurlara karşı kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarih ve 2009/2-43 Esas – 2009/56 sayılı kararında belirtildiği üzere; “gerek bir mahkûmiyete ek, gerekse bağımsız olarak hükmedilen güvenlik tedbirlerinin, kesin nitelikteki hükümlere de her yönüyle temyiz edilebilirlik niteliği kazandıracağı”ndan tebliğnamenin redde ilişkin görüşüne iştirak edilmemiş ve işin esasına girilerek yapılan incelemede;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
5237 sayılı TCK’nin 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkumiyet halinde uygulanması mümkün olduğu halde, sonuç olarak adli para cezası ile cezalandırılan sanıklar hakkında TCK’nin 53/1. maddesinin uygulanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, sanıklar hakkında uygulanan kasten yaralama suçları yönünden uygulanan hüküm fıkralarından “9 numaralı bentte yer alan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesi”nin uygulandığı kısmın çıkartılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.