YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/957
KARAR NO : 2021/193
KARAR TARİHİ : 13.01.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Sahte fatura düzenleme
HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Seyhan Vergi Dairesi Müdürlüğünün 007 059 0309 vergi numaralı mükellefi olan … Nakliyat inş. Ltd. Şti’nin yetkilisi olan sanık hakkında 2010- 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın şirket işleriyle ilgilenmediğini, … ile şirketi kurduktan sonra anlaşamadığı için ayrıldığını, şirket adına fatura düzenlemediğini, işleri … ile arkadaşı … …’ın idare ettiğini savunması ve iş yerinin mülk sahibi olan … …’ın da iş yerini … isimli kişinin kiraladığını beyan etmesi karşısında; mükellef şirketin düzenlemiş olduğu faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; sanığın savunmasının doğru olup olmadığının tespiti bakımından, faturaları kullanan şirket yetkililerinin CMK’nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, faturalarda yer alan imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, şirket muhasebecisi Hakan Sayılkan’ın tanık sıfatıyla dinlenerek iş yerinin fiilen kim tarafından idare edildiği ve iş yerine ait faturaları kimin getirdiği sorularak sonucuna göre toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,
2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 13.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.