YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/7581
KARAR NO : 2020/817
KARAR TARİHİ : 04.02.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Sahte fatura kullanmak
HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında, sanığın atılı suçlamayı kabul etmemesi, sanık müdafinin Dairemize sunduğu ek beyan dilekçesinde; sanığın şirketin sahibi gibi gözükse de şirketin hiç bir işlemi ile ilgilenmediğini, şirketin tüm işlemlerinin vekaletname ile sanığın eşi tarafından yürütüldüğünü beyan etmesi, sanık tarafından eşi Murat Yelgel’e şirket işlerinin yürütülmesi için verdiği Ankara 32. Noterliği’nin 13/01/2014 tarihli 918 yevmiye numaralı vekaletname fotokopisinin dosyada bulunduğunun anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, faturaları düzenleyen şirket yetkililerinin, CMK’nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin, sanığı ve eşi Murat Yelgel’i tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sanığın yetkilisi olduğu Mert Hafriyat Nakliyat Şirketi tarafından sahte olduğu belirtilen faturaların kullanım oranlarının da düşük olması dikkate alındığında sahte fatura kullanma suçu yönünden kast unsurunun ne şekilde gerçekleştiğinin de değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
2- Kabule göre;
a) Sanığa ek savunma hakkı tanınmadan TCK’nin 43. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilmesi yasaya aykırı,
b) Sanık hakkında katma değer vergisi yönünden sahte fatura kullanmak suçundan inceleme yapıldığı, bu haliyle suç tarihinin son kullanılan 15/11/2008 tarihli faturanın KDV beyannamesinde kullanıldığı 25/12/2008 tarihi olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına 2008 olarak yazılması yasaya aykırı,
c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.