YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/371
KARAR NO : 2014/8755
KARAR TARİHİ : 08.05.2014

MAHKEMESİ : ÇANKIRI 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 14/05/2012
NUMARASI : 2008/327-2012/181

Taraflar arasında görülen davada Çankırı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.05.2012 tarih ve 2008/327-2012/181 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar İ.. Y.. ve İ..Müzik Basın Yayın Turizm İnş. Ltd. Şti. vekili ile katılma yoluyla davalı İ.. B.. vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.05.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacılar vekili Av. A.. T.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, davalı İ.. B..’in maliki olduğu binayı 01.01.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalı A.. D..’a aylık 3.000 TL karşılığında kiraladığını, davalılar A.. D.., T.. D.. ve dava dışı K.. O. söz konusu bina üzerinde esaslı bir tadilat ve yatırım yaparak bu binayı kız yurdu olarak işletmek istedikleri ancak herhangi bir sermayeleri olmadığı için davalı A.. D..’ın müvekkili İ.. Y..’ne nakdi sermayesini katarak ortak olması teklifinde bulunduğunu, müvekkili İ.. Y..’nün bu teklifi kabul ettiğini, davalı A.. D..’ın 07.03.2007 tarihli iş yeri ortaklık protokolü ve 15.03.2007 tarihli protokolle 4 yıllık işletme ve kiracılık hakkını müvekkili İ.. Y..’ne devrettiğini, davalı İ.. B..’in A.. D..’a kiralamış olduğu binayı, bu kez davalı T.. D..’a aylık 1.200 TL kira bedeli karşılığında 26.01.2007 başlangıç tarihli kira kontratı ile kiraladığını, T.. D..’ın bu mecurun işletme hakkını ve içindeki tüm demirbaşları noter devir sözleşmesi ile müvekkil İ.. M.. Basın Yay. Tur. İnş. Ltd. Şti’ye devrettiğini, bu şekilde müvekkillerinin söz konusu mecurun işletme hakkını devraldığını, müvekkilleri tarafından bu harabe bina üzerinde tadilat yaptırıldığını ve mefruşat alındığını, yapılan bu faydalı ve zorunlu masrafların müvekkilleri tarafından karşılandığını, müvekkilleri tarafından yapılan tüm bu faydalı ve zorunlu tadilatlara davalıların tamamının izninin olduğunu, bilgileri dahilinde yapıldığını, ancak müvekkillerinin dava konusu taşınmazın işletme hakkı devir sözleşmelerini, bu binanın usulüne uygun yapı ruhsat belgesinin olduğuna ve depreme dayanaklı olduğuna güven duyarak yaptıklarını, oysaki 12.03.2007 tarihli yapı ruhsat belgesinin sahte olup, dava konusu taşınmazın depreme dayanıklı olmadığının ortaya çıktığını, bu nedenle taşınmazın yurt olarak kullanımının mümkün olmadığını, dolayısıyla müvekkillerinin bu devir sözleşmesindeki asıl amaçlarının da olanaksız hale geldiğini, davalıların baskı ve tehdidi ile dava konusu taşınmazın depreme dayanıklı olmaması nedenleriyle müvekkillerinin dava konusu taşınmazı tahliye etmek zorunda kaldıklarını, ancak taşınmaza yaptıkları zorunlu ve faydalı masrafların karşılığını davalılardan geri alamadıklarını, masraflar ödenmediği gibi mefruşatların da iade edilmediğini ileri sürerek, dava konusu taşınmaz üzerinde yapılan zorunlu ve faydalı masraflar, devir sözleşmeleri ile ödenen bedeller ve müvekkiller tarafından ödenen aylık kira paraları karşılığı olarak yapılan ıslah sonucu 127.387,60 TL’nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı İ.. B.., davaya konu taşınmazı A.. D..’a kiraya verdiğini, kira sözleşmesinin hususi şartlar kısmında mecurun 3. şahsa devir ve temlik edilemeyeceği, ortak alınamayacağı, yapılacak her türlü giderlerin ve tezyinat masraflarının kiracıya ait olacağı konularında açık hükümlerin mevcut olduğunu, davacı şirketi tanımadığını, diğer davacı İ.. Y..’nün ise kiracısı olmadığını, İ.. Y.. tarafından ödenen kira bedellerinin kiracısı A.. D..’ın kira borcuna mahsuben ödendiğini, hiçbir şekilde kiracı olarak İ.. Y..’e rıza ve muvafakat etmediğini, davacıların iddia ve taleplerinin hukuki dayanağının olmadığını, binanın depreme dayanıklı olduğunu, binaya yapılan harcamaların davalı A.. D.. ve kendisi tarafından yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalılar A.. D.. ve T.. D.. vekili, davacının iddialarının ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacı İ.. Y.. tarafından yapılan masrafların kiracı sıfatı bulunan A.. D.. ve T.. D..’dan istenemeyeceği, davacı tarafın binanın ayıplı olduğunu iddia ettiği ancak öğrenci yurdunun açılmasının resmi makamlarca uygun görüldüğü, bu nedenle işletme ayıplı olmadığından devreden A.. D.. ve T.. D..’dan devir bedelinin de istenemeyeceği, davacı tarafın davalı mal sahibi İ.. B..’e ödemiş olduğu kira bedelini talep ettiği, ancak davacının kira ödediği süre sarfında binayı işgal ettiği, ödemiş olduğu bu para karşılığında binadan yararlandığı, bu şekilde karşılıklı edimlerin gerçekleşmiş olduğu, bu kira parasının geri alınması halinde davacının hem işgal etmiş olacağı, hem de parayı geri almış olması nedeni ile sebepsiz zenginleşmiş olacağı, bu nedenle ödenen kira parasının geri alınması talebinin yerinde olmadığı, binayı yıldırımdan ve yangından koruyan imalatların bina için zorunlu masraflardan olup, faturalar İ.. Y.. adına düzenlendiğinden bu zorunlu masraf tutarının mal sahibi davalı İ.. B..’den alınması gerektiği, davacı taraf kız yurdu için gerekli olan mobilya ve diğer mefruşat bedelini de talep etmiş ise de bu harcama kalemlerinin mevcut olması halinde aynen tesliminin istihkak yolu ile istenmesi gerektiği, nitekim mobilyaların, televizyonların rahatlıkla sökülüp götürülecek cinsten olduğu, bunların faydalı masraf adı altında bedelinin istenmesi talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın, davacı İ.. Y..’nün talepleri yönünden kısmen kabulü ile 1.551,70 TL yangın tertibatı gideri ile 1.652 TL yıldırımdan koruma tesisatı bedeli olmak üzere toplam 3.203,70 TL zorunlu masrafa ilişkin alacağın davalı İ.. B..’den dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacı İ.. Y..’ne verilmesine, davacının diğer istemlerinin reddine, davanın davacı İ.. M.. Basın Yayın Tur. İnş. Ltd. Şti’nin talepleri yönünden reddine, davalılar T.. D.. ve A.. D.. yönünden açılan davanın reddine, müdahil davacı Leyla Kılıç’ın harcı yatırılmış bir talebi bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
Kararı, davacılar İ.. Y.. ve İ.. Müzik Bas. Yay. Tur. İnş. Ltd. Şti. vekili ile katılma yolu ile davalı İ.. B.. vekili temyiz etmiştir.
1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile davalı bina maliki İ.. B.. ile davacılar arasında yapılmış bir kira sözleşmesi mevcut değilse de kira bedellerinin davacılar tarafından kiracı sıfatı ile ödenmesine ve davacı İsmail tarafından binaya yapılan ve bedelleri hüküm altına alınan esaslı değişiklik ve tadilatlara ödemenin yapıldığı malik İ.. B.. tarafından itiraz edilmemiş olmasına göre mümeyyiz davalı İ.. B.. vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Ancak, davacıların binanın kız yurdu olarak işletilmesi için gerekli olan mobilya ve mefruşat bedeline yönelik istemleri mahkemece, bu harcama kalemlerinin mevcut olması halinde aynen tesliminin istenmesi gerektiği belirtilerek reddine karar verilmiş ise de, dosyaya sunulan 20.12.2007 tarihli devir sözleşmesiyle davalı A.. D..’ın bina maliki İ.. B..’in de rızasıyla binadaki tüm demirbaşları dava dışı 3. kişilere devrettiği görülmüştür. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 763. maddesinde, bir taşınırın zilyetliğini iyiniyetle ve malik olmak üzere devralan kimsenin, devredenin mülkiyeti devir yetkisi olmasa bile zilyetlik hükümlerine göre kazanmanın korunduğu hallerde o şeyin maliki olacağı düzenlenmiştir. Bu durumda, davacıların dava konusu bina için aldıklarını ileri sürdükleri mobilya ve mefruşatları kötü niyetli oldukları ileri sürülmeyen dava dışı 3. kişilerden geri almaları mümkün olmadığından bunların bedellerini hukuki ilişkide bulundukları davalılardan talep etmelerinin yerinde olmasına göre, mahkemece davacıların bu yöndeki talepleri üzerinde durularak, davacılar tarafından alınmış olup da davalılara kalan ve bunlar tarafından da 3. kişilere devredilen mobilya ve mefruşatlardan dolayı davalıların, davacılara karşı olan hukuki sorumluluklarının tayin ve tespiti gerekirken, anılan istemin yazılı gerekçeyle reddi doğru görülmemiş olup, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı İ.. B.. vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 97,65 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı İ.. B..’den alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.