YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/14936
KARAR NO : 2015/10916
KARAR TARİHİ : 22.10.2015

MAHKEMESİ : UŞAK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 01/07/2014
NUMARASI : 2013/430-2014/383

Taraflar arasında görülen davada Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/07/2014 tarih ve 2013/430-2014/383 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 20/10/2015 günü hazır bulunan davalı vekili Av. E. K. ile davacı vekili Av. N. C. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalının müvekkilinden para tahsil edip iade etmediğini, tahsili için Almanya’da açılan davanın kabul edildiğini, kararın 30.08.2012 tarihinde kesinleştiğini, davalıya 07.12.2010 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiğini, temyiz edilmeyerek kesinleşen alacak ilamının Türkiye Cumhuriyeti makamlarınca da geçerli kılınması için tanınması ve tenfizini talep etme zorunluluğunun doğduğunu ileri sürerek, Almanya Hagen Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 10. Sivil Hukuk Dairesi’nin 10 O 36/09 sayılı ilamının ve masraf tespit kararının Türkiye’de tanınması ve tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, tenfizi istenilen yabancı mahkeme kararının açıkça kamu düzenine aykırılık teşkil ettiğini, TTK hükümleri gereğince müvekkili şirketin ortak ve anonim şirkete hisseleri dolayısıyla sermaye kabul edebileceğini, müvekkili şirketin merkezi Uşak’ta bulunduğundan kesin yetki kuralının ihlal edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, tenfizi talep edilen kararın 30.08.2012 tarihinde kesinleştiği, karar aslı ve tercümesinin dosyada bulunduğu, 5718 sayılı MÖHUK’nın 54. maddesindeki tenfiz şartlarının oluştuğu, davalı tarafça aynı Kanunun 55/2. maddesinde belirtilen itiraz sebeplerinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.