YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/2099
KARAR NO : 2014/3919
KARAR TARİHİ : 03.03.2014

MAHKEMESİ : KONYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 31/10/2013
NUMARASI : 2012/502-2013/769

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/10/2013 tarih ve 2012/502-2013/769 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, Almanya Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 12.11.2008 tarih 7 O 176/07 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, yabancı mahkeme ilamı yönünden MÖHUK’nın 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu ancak tenfizi istenen ilamın masraf tespit kararının kesinleştiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dava Almanya Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 7 O 176/07 numaralı kararının ve yargılama giderlerine ilişkin masraf tespit kararının tenfizi istemine ilişkindir. Mahkemece, tenfizi istenilen kararın Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümleri kapsamında tebliğ edildiği ve usulünce kesinleştiği, ancak masraf tespit kararının diplomatik yolla tebliğ edildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.
Oysa, davaya konu Almanya Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi’nin tenfizine karar verilen asıl kararında dava masraflarının davalıya yüklendiğinin belirtilmesine ve bu kararın Lahey Sözleşmesi hükümlerine uygun olarak davalıya tebliğ edilmiş olmasına göre, bilahare adli memur tarafından düzenlenen ve mahkeme masraflarının tutarını gösterir masraf tespit kararının da Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre tebliği gerekmediği halde, mahkemece masraf tespit kararının da diplomatik yolla tebliğ edilmesi gerektiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 03/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.