YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/3505
KARAR NO : 2015/10304
KARAR TARİHİ : 12.10.2015
MAHKEMESİ : İSTANBUL 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
TARİHİ : 27/12/2013
NUMARASI : 2013/173-2013/341
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.12.2013 tarih ve 2013/173-2013/341 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili; müvekkil bankaya devredilen E. A.Ş. ile dava dışı E. D. arasında imzalanan kredi sözleşmesine istinaden bu kişiye 27.07.1999 tarihinde 23 ay vadeli 12.373,00 USD tutarlı dövize endeksli kredi kullandırıldığını, dava dışı E. Ö.’in bu kredi sözleşmesine müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imza attığını, dava konusunu oluşturan kredinin S.. A.. ile yapılan kampanya dahilinde otomobil kredisi olduğunu, aylık 700,00 USD tutarlı taksitleri olan kredinin son taksitinin 23.06.2001 tarihine denk geldiğini, kredi borçlusu E. D.’ın Mart 2001 tarihine kadar olan tüm taksitlerini ödediğini, ancak Mart, Nisan, Mayıs aylarına dair kredi taksitlerini ödemediğini, bu nedenle kredi hesabının kat edilerek borçluya ihtarname gönderildiğini, ihtara rağmen borcun ödenmemesi nedeniyle borçlu ve kefiller hakkında icra takibine başlanıldığını, borca yönelik S. Pazarlama Oto ve Tic. Ltd. Şti. vekili A.. E.. tarafında da takip yapıldığını, bu takip sırasında A.. E..’ya E. Ö. tarafından 28.05.2002 tarihinde 3.752,00 TL ödemede bulunularak borcun kapatıldığını, buna ilişkin dekontun bankaya ibraz edildiğini, A.. E.. tarafından borç nedeniyle yapılan tahsilatın S.. A..’ye gönderilmesine karşın bu tahsilatın müvekkiline aktarılmadığını ileri sürerek 3.752,10 TL’nin 28.05.2002 tarihinden itibaren en yüksek kredi faizi ve %5 BMV’si ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Fer’i müdahil vekili; müvekkilinin o tarihlerde S. Otomobil ve Ticari Ürünleri A.Ş’nin vekilliğini yaptığını, 1990-2000 yılları arasında S.. A.. ve S. Otomobil ve Ticari Ürünler A.Ş.’nin banka kredisi kullanarak ciddi miktarlarda otomobil sattığını, söz konusu kampanyalarda iştirakçilerin bankadan kredi kullandıklarını, davalı S.. A.. ile banka arasında imzalanan sözleşme nedeniyle davalının kredinin garantörü olduğunu, kullandırılan kredi nedeniyle borçlular tarafından bankaya her bir takside ilişkin bono verildiğini, kredi taksitlerinin zamanında ödenmemesi durumunda taraflar arasındaki sözleşme uyarınca bankanın kredi taksitini davalı şirketin hesabından tahsil ettiğini, davalının da kesilen para nedeniyle bankaya verilen bonoyu devralıp borcu tahsil ettiğini, bu doğrultuda dava konusu kredi borcunun banka tarafından davalıdan tahsil edildiğini, bankanın kötü niyetle ve mükerrer tahsil amacıyla bu davayı açtığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava dışı E. D.’in davalılardan S.. A..’den otomobil satın aldığı, bunun için E. A.Ş.’den tüketici kredisi kullandığı, kredi nedeniyle aylık taksitlere karşılık 700,00 USD tutarlı 23 adet bonoyu bankaya verdiği, E.ile S.Otomobil ve Ticari Ürünler A.Ş. arasında imzalanan sözleşmenin 5. maddesinde kredi taksitinin ödenmemesi durumunda bankaya garanti verildiği, bu garanti uyarınca şirket hesabından paranın tahsil edileceğinin ön görüldüğü, 6. maddede ise tahsil sonrasında borçlu hakkında takibe geçileceği zaman bankanın tüm bilgi ve belgeleri şirkete vereceğinin taahhüt edildiği, dava konusu olayda da borçlu tarafından ödenmeyen Mart ayı kredi taksitinin 29.06.2001 tarihinde banka hesabından tahsil edilip borçlu tarafından verilen bononun davalı şirkete devredildiği, bu doğrultuda davalı tarafından yapılan icra takibiyle kredi taksitinin müşterek borçlu ve müteselsil kefilden tahsil olunduğu, dava konusu kredi taksiti nedeniyle davalı S.. A..’nin davacıya borcunun bulunmadığı, diğer davalının ise dava konusu alacakla bir ilişkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Birleşik Fon Bankası harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.