YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/6259
KARAR NO : 2015/13821
KARAR TARİHİ : 23.12.2015
MAHKEMESİ :………….
TARİHİ : 20/01/2015
NUMARASI : 2014/486-2015/9
Taraflar arasında görülen davada………. Fbozmaya uyularak verilen 20/01/2015 tarih ve 2014/486-2015/9 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı . vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin “ isimli yarışma programının eser sahibi olduğunu, söz konusu yarışma programının davalı şirketin kanalında 20.04.2002 ile 10.07.2002 tarihleri arasında yayınlandığını, anılan yarışma programını, yapımcı sıfatıyla davacı adına ortağı olduğu davalı vasıtasıyla pazarlayan davacının iznini almadan diğer davalı şirket ile yetkilerini aşan bir sözleşme yaptığını, olan dostluk ilişkisi nedeniyle müvekkilinin bu anlaşmaya daha sonra sözlü olarak icazet verdiğini, programın müvekkilinin sunuculuğu altında gösterimi için mutabakata varıldığını, müvekkilinin redaktör sunuculuğu altında devam eden programın altıncı bölümünde davalı şirketin, diğer davalı yayıncı şirkete davacının eserle ilgisi olmadığını bildirerek davacının programdan çıkarılmasını sağladığını, müvekkiline herhangi bir ücret ödenmediğini, ayrıca programın yayını sırasında müvekkilinin isminin de gösterilmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 30.06.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile 14.000 TL sunuculuk ücreti, 25.239,71 TL mali hak bedeli ve 2.000 TL manevi tazminatın tahsilini istemiştir.
Birleşen davada davacı vekili, aynı iddiaları tekrarla ilk dava tarihinden sonra anılan programın 6 bölüm daha yayınlandığını ileri sürerek, FSEK’nın 68. maddesi uyarınca mali hak bedeli olarak 58.860 TL’nin, davalı tarafın elde ettiği telefon gelirinden 1.000 TL’nin ve manevi tazminat olarak 18.000 TL’nin olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesine talep ve dava etmiştir.
Davalı G. Şti. temsilcisi, davacının söz konusu programın eser sahibi olmadığını, diğer davalı şirkete ait kanalda yayınlanan program ile davacının sözünü ettiği program arasında yalnızca isim benzerliğinin bulunduğunu, müvekkilinin davacıya herhangi bir borcunun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı F vekili, müvekkilinin diğer davalı ile aralarındaki sözleşmeye istinaden söz konusu programı yayınladığını, anılan sözleşme uyarınca davacının müvekkilinden talepte bulunmasının söz konusu olmadığını ve müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, öncelikle davacının eser sahibi olduğunun kanıtlanmasının gerektiğini, ayrıca davacının icazeti dahilinde dava konusu programın gösterildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve uyulan bozma ilamı doğrultusunda, asıl davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile 12.000,00. TL sunuculuk bedelinin 20/04/2002 tarihinden itibaren değiriş oranlarda yasal faizi ile birlikte davalı günizi film’den tahsili ile davacıya verilmesine, sunuculuk talebiyle ilgili fazlaya dair talebin reddine, yine davacının ıslah dilekçesi de göz önünde bulundurularak 24.525,00. TL mali hak tazminatının (13 bölüm için) 20/04/2002 tarihinden itibaren değişir oranlarda yasal faizi ile birlikte ve yine 2.000,00. TL manevi tazminatın 20.04.2002 tarihinden itibaren değişir oranlarda yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine, birleşen dosya ile ilgili verilen hüküm onandığından yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.973,73 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ‘den alınmasına, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.