YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/2323
KARAR NO : 2017/4994
KARAR TARİHİ : 03.10.2017
MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada … 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/11/2015 tarih ve 2014/269-2015/367 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili; müvekkili şirketin inşaatlarda kullanılan beton santrallerinin otomasyonu ile ilgili olarak program yazılım, kurulum ve işletimi alanında faaliyette bulunduğunu, davalı …’a verilen talimatlarla program yazdırdıklarını, bu iş için davalıya ödeme yaptıklarını, daha sonra birlikte çalışmaya son verildiğini, kötü niyetli davalının 2012 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı’na başvuruda bulunarak programların kendisi tarafından yazıldığını iddia edip tescilini yaptırdığını, davalının böyle bir yazılımı tek başına yazabilecek konumda olmadığını, Beton 2, Beton 3 ve Beton 4 adlı yazılımların davalı tarafından yazılmadığını, Kantar Sistem 3 isimli programın müvekkili tarafından davalıya yazdırıldığını, davalının hiçbir kişisel özelliğini taşımadıklarından eser niteliğinin bulunmadığını, kopyalama dışında eklenen tüm unsurların müvekkilinin direktifi ile gerçekleştirildiğini ileri sürerek, anılan programların tüm haklarının müvekkiline ait olduğunun tespitine, Kültür ve Turizm Bakanlığı’nca yapılan kayıt tescil belgelerinin iptaline ve hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı … vekili, müvekkilinin bilgisayar programcısı olarak görev yaptığını, değişik alanlarda program yazılımları gerçekleştirdiğini, birçok programlama dilini bildiğini ve kullandığını, iddiaların haksız olduğunu, sadece kopya yapılacak bir yazılımın müvekkiline yaptırıldığı iddiasının gerçek olmadığını, bu programların eser niteliğinde olduklarını, davacının müvekkiline belli aralıklarla para ödediğini, bu paraların bir kısmının programların kullanımı karşılığı, bir kısmının ise programların dava dışı şirketlere kullandırılması karşılığı olduğunu, müvekkilinin sahibi olduğu dört yazılımı Kültür ve Turizm Bakanlığında adına kayıt ve tescilini yaptırdığını, yazılımların tamamen müvekkilinin kişisel bilgi ve becerisi ile oluşturulduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve taraflar arasında akdedilmiş eser sipariş sözleşmesinin varlığının ispat edilememiş olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile usul ve yasaya uygun kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.