YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/3880
KARAR NO : 2017/5935
KARAR TARİHİ : 31.10.2017

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada … 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/11/2015 tarih ve 2014/1368-2015/876 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili; müvekkilinin elektrik dağıtım lisansı kapsamında dağıtım faaliyetlerini yürüttüğünü, davalıya ait iletim hatlarını kullanmak zorunda olduğunu, bu kapsamda davalı tarafla sistem kullanım anlaşması imzalandığını, anlaşmasının 10. maddesine göre, iletim sisteminin her bir ölçüm noktasında çekecekleri endüktif reaktif enerjinin verecekleri kapasitif reaktif enerjinin aktif enerjiye oranla ilgili mevzuata uygun olması gerektiğini aksi takdirde TEİAŞ’ın her bir trafo merkezi için reaktif sınırların aşıldığı gerekçesiyle cezai şart faturası düzenleyeceğini, yine bu maddenin devamında cezai şartın uygulanması için TEİAŞ’ın uyarısına rağmen uyarıda belirtilen süre içinde ihlalin sona erdirmemesi durumunda ceza uygulanacağının düzenlendiğini, davalı TEİAŞ’ın düzenlemiş olduğu Şubat, Mart, Nisan, Haziran, Ağustos, Eylül, Aralık 2010, Şubat, Mart, Nisan 2011, Ocak, Nisan 2012 reaktif cezasının davalı tarafından süre verilmeden kesildiğini ileri sürerek kesilen toplam 5.285,24 TL cezadan müvekkilinin sorumlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili; ihtar ve ihtar ile süre verilmesi kuralının tüm durumlarda uygulanmadığını, davacının ihlal ettiği kuralda süre verilmesinin şart olmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından sözleşmenin ihlal edildiği, sözleşmede tanımlanan sınır değerleri aşmış olduğu, anlaşmasının 10. maddesine göre davalı idarenin ihlalden sonra davacı şirkete uyarı yapıp ihlalin giderilmesi için uygun süre verilmesi gerektiği, gerekli ihtarı yapmadan düzenlenen cezai şart faturasının geçersiz olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 270,53 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.