YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2018/4483
KARAR NO : 2020/2492
KARAR TARİHİ : 01.06.2020
MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Bartın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/11/2015 gün ve 2014/126-2015/305 sayılı kararı bozan Daire’nin 24/10/2017 gün ve 2016/5874 -2017/5651 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili, Bartın Devlet Hastanesi karşısında bulunan 1 no’lu simit satış büfesinin tüm malzemeleriyle birlikte müvekkili tarafından daha sonra devredilmek üzere davalıya verilmesi ve davalının açılan iş yerini devrettikten sonra müvekkilinin yanında çalışacağı hususunda 04/07/2007 tarihli anlaşma imzaladıklarını, sözleşmeye göre devir yapılmaması durumunda 20.000,00 TL tazminat ödeneceğine ilişkin şarta dayalı olarak açılan davanın reddedildiğini ve kararın kesinleştiğini, 04/07/2007 tarihli sözleşmenin bir kısım eşyaların teslimine ilişkin olduğunu, davalının eşyaların teslimine bir itirazının bulunmadığını, davalının müvekkiline ait bu eşyaları senelerdir kullandığını ve eşyalar sayesinde günde ortalama 400,00 TL, aylık 8.000,00 TL kazandığını, belediyeye aylık 700,00 TL işgaliye ödediğini, kötü niyetli zilyet durumunda olan davalının müvekkilinin eşyalar nedeniyle elde ettiği kazançtan 4721 sayılı Yasa’nın 995/1 madde ve fıkrası gereği tazminat ödemek zorunda olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, ilgili eşyalara ilişkin 2014 yılı Şubat ve Ocak ayları için aylık 750,00 TL’den 1.500,00 TL, 2013 yılı için aylık 700,00 TL’den 8.400,00 TL, 2012 yılı için aylık 650,00 TL’den 7.800,00 TL, 2011 yılı için aylık 600,00 TL’den 7.200,00 TL, 2010 yılı Ocak ve Şubat ayları hariç 10 ay için aylık 550,00 TL’den 5.500,00 TL olmak üzere toplam 30.400,00 TL ve eşyaların müvekkiline aynen iadesine mümkün olmadığı taktirde eşyaların bedeli olarak 5.000,00 TL olmak üzere toplam 35.400,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.
Bu kez davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 47,90 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 01/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.