YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/2347
KARAR NO : 2021/3643
KARAR TARİHİ : 14.04.2021

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 11.02.2020 tarih ve 2019/160-2020/97 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında cari hesap ilişkisi bulunduğunu, bu hesaba ait 31.12.2011 tarihli 28.556,00 TL tutarlı faturaya itiraz edilmediğini ve faturanın kesinleştiğini, bu faturaya dayanılarak davalı aleyhine icra takibi başlattıklarını, ancak takibe itiraz edildiğini, davalının sunduğu banka dekontlarının tarihi ve miktarları incelendiğinde bu ödemelerin cari hesap ilişkisi içerisindeki eski faturalara ilişkin olduğunun anlaşılacağını, takip konusu faturanın ödenmediğinin sabit olduğunu, davalının itirazının haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında 29.04.2011 tarihli tanker su taşıma sözleşmesi imzalandığını, müvekkilinin bu sözleşme çerçevesinde almış olduğu su taşıma hizmetine istinaden ödeme yükümlülüğünü yerine getirdiğini, takip konusu faturanın müvekkiline tebliğ edilmediğini ve faturada yazılı 242 ton suyun müvekkiline teslim edilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacının takip konusu faturaya dayanarak davalıdan alacak talep ettiği, bunun için öncelikle faturada yazılı 242 ton suyu davalıya teslim ettiğini ve bu teslimin de borç doğurucu hukuki bir ilişkiye dayandığını ispatlamakla yükümlü olduğu, fatura içeriğinin davalı tarafından kabul edilmiş sayılabilmesi için takip konusu faturanın davalıya tebliğ edildiğinin kanıtlanması gerektiği ancak anılan hususlara ilişkin delil sunulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 6502 sayılı Yasa’nın 73/2. maddesi gereğince tüketici mahkemelerinde tüketici tarafından açılan davalar harçtan muaf olduğundan davacıdan alınan temyiz başvuru harcı ve temyiz ilam harcının isteği halinde davacıya iadesine, 14.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.