YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/3037
KARAR NO : 2021/3450
KARAR TARİHİ : 08.04.2021
MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 22. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.06.2017 tarih ve 2016/583 E- 2017/551 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi’nce verilen 29.04.2019 tarih ve 2017/2696 E- 2019/714 K. sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davacı şirket ve dava dışı … tarafından tanzim edilen 9 adet bononun davalıya teminat amacıyla verildiğini, davalı şirketin dava dışı …’a teslim etmesi gereken malları teslim etmediğini, bu nedenle bonoların bedelsiz kaldığını ileri sürerek, bonolardan dolayı davacının borçlu olmadığının tespitini ve karşılığı ödenen bonoların bedelinin istirdadını talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, dava dışı … tarafından bankadan çekilen kredilere davalı tarafın kefil olduğunu, …’a ödenen nakit bedelin teminatı için bonoların tanzim edildiğini, taraflar arasında beton alım satımına dair alış veriş olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
İlk derece mahkemesince yapılan yargılamada, menfi tespit davalarında ispat yükünün davacıda olduğu, davacının teminat senedi ve bedelsizliğe ilişkin iddiasını yazılı ve kesin delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.
Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde, kural olarak davacının menfi tespit iddiasını ispatlaması gerektiği, davaya konu bonoların malen kayıtlı olduğu, davalı şirketin bonoların kredi borcu nedeniyle alındığı savunması ile ispat yükünü üzerine aldığı, toplanan delillere göre davalının savunmasını ispatladığı, mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, bonoların bedelsiz olması nedeniyle menfi tespit istemine ilişkin olup İlk Derece Mahkemesince davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle reddedilmiştir. İş bu karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması nedeniyle incelemeyi yapan Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde, ispat yükü üzerine düşen davalının iddiasını ispatladığı gerekçesiyle HMK 353/1-b maddesi gereğince davacı vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun esastan reddine karar vermiştir. Başka bir anlatımla istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesi, kararın gerekçesinde hata edildiğine karar vermiş ve bu sebeple ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini düzeltmiştir. Böyle bir halde ne şekilde karar verileceği HMK’nun 353. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nolu alt bendinde düzenlenmiştir. Madde hükmüne göre; “…Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir.” İstinaf incelemesini yapan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince bu hüküm gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, usul hukuku hükümlerine uyulmadan yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.”
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebep ve şekline göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HMK’nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine,
08.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.