YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/550
KARAR NO : 2020/4450
KARAR TARİHİ : 27.10.2020
MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.12.2017 tarih ve 2016/446 E- 2017/519 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 21.11.2019 tarih ve 2018/1674 E- 2019/1173 K. sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili; müvekkilinin 2005/12035 numaralı “Bursa İpek Tekstil Ürünleri Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.” 2007/18656 numaralı “Galeri Bursa İpek+şekil” ve 2016/40584 numaralı “Gallery Bursa İpek+Şekil” ibareli tanınmış markaları olduğunu, müvekkili tarafından 1997 yılından beri “BURSA İPEK” ibaresinin yoğunlukla kullanıldığını ve ayırt edicilik kazandığını, 2016/40587 numaralı “BURSA İPEK” ibareli marka tescil başvurularının TPMK tarafından 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesi uyarınca kısmen reddedildiğini, “Bursa İpek” markasının müvekkilince bilinir hale getirildiğini ve seri marka yarattığını ileri sürerek TPMK YİDK’in 2016-M-9189 sayılı kararının iptali ile tescil işlemlerinin kaldığı yerden devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava konusu marka başvurusunun “BURSA İPEK” kelimelerinden oluştuğu, Bursa’nın ipek ve ipekten yapılmış kumaş ve diğer malların üretimi bakımından önde gelen bir il olduğu, aynı isimle anılan kumaşların cins, tür ve karakteristik adı olduğu, başvuru kapsamından çıkartılan 25. sınıftaki tekstil ürünleri ile 35. sınıftaki bu ürünlerin satış hizmetleri yönünden ortalama düzeydeki tüketiciler nezdinde ipek ürünleriyle ünlü Bursa ilindeki ipek şeklinde coğrafi kaynak algısı yaratacağı, TPMK’nın 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesine göre başvurunun kısmen ret kararının yerinde olduğu, davacının “Bursa İpek” şeklinde yaygın olarak kullanımı konusunda yeterli delil sunmadığı, 556 sayılı KHK’nın 7/son maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesi’nce; davacının “BURSA İPEK” ibareli başvurusundaki “Bursa” kelimesinin, ipek ile ipekten yapılmış kumaş ve diğer malların üretiminin yapıldığı ilin adı olduğu, “İpek” ibaresinin de, ipek böceği kozalarından elde edilen çok ince esnek ve parlak tel ve bu telden yapılmış anlamına geldiği, başvuru kapsamından çıkartılan mal/hizmetler bakımından giysilerde kullanılan kumaşın cinsine ve ipeğin üretildiği yere dair bir bilgilendirme yani coğrafi kaynak belirten bir ibare olduğu, TPMK’nın 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesine göre başvurunun kısmen reddi yönündeki kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK’nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK’nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK’nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,27.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.