YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/13794
KARAR NO : 2014/9710
KARAR TARİHİ : 21.04.2014

Tebliğname no : 12 – 2013/110038
Mahkemesi : Balıkesir 1.Ağır Ceza Mahkemesi
Tarihi : 25/03/2011
Numarası : 2010/62- 2011/58
Suç : Taksirle Öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Balıkesir ile D.. İlçesi Odaköy’de Ö.. Madencilik firmasının, Ş.. Madencilik firmasından rödövansla kiraladığı kömür ocağında “D2 desandre sol baca sağ ayak” olarak tanımlanan yerinde, konveyörün ötelenmesi ve ayağın üretim çalışmalarına hazırlanması amacıyla bulunan çalışanların, konveyörün mekanik aksamı taşıyan baş oluğunu arına yerleştirmeye çalıştıkları sırada motordan çıkan bir kıvılcımın neden olduğu alevlenme/patlama sonucu meydana gelen olayda;
Soruşturma sırasında maden mühendisi bilirkişiler E.. K.. ile H. L.. T.. tarafından düzenlenen rapor ile Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Öğretim Üyeleri olan Prof. Dr. V.. D.., Prof. Dr. N.. A..A.. ve Yrd. Doç. H.. A.. tarafından düzenlenen raporlar arasında sanıklara kusur atfedilme nedenlerinin farklı olduğu ayrıca Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğünün 14/04/2009 tarih ve 203018 nolu yazısında “…..olayda teknik bir kusurun tespit edilemediği, ancak nadir görülen bir vaka olması sebebi ile Üniversitelerden konunun uzmanları tarafından olayın incelenmesi ve bu inceleme sonucu verilecek rapor neticesine göre söz konusu alanda faaliyette bulunulup bulunulmayacağına ilişkin kararın yeniden değerlendirileceği…” şeklindeki yazısı dikkate alınarak, dosyanın bir bütün halinde konusunda uzman en az üç kişilik bir bilirkişi heyetine tevdii ile, sanıkların var ise olayda kusurlu olup olmadıkları konusunda raporlar arasındaki çelişkiyi de giderecek şekilde yeniden rapor alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,
Kabule göre de; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK’nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “kasta dayalı kusurunun ağırlığı” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.